Τελικά ζούμε σε μια παγκόσμια πόλη; και ποια η βασική πηγή αξιολόγησης των πληροφοριών;

Το πόσο αλήθεια ζούμε έντονα στους ρυθμούς της παγκοσμιοποίησης, φαίνεται αυτές τις μέρες από αυτά που διαδραματίζονται και έχουν σαν αφετηρία το Σχέδιο - Draghi  με την κωδική επωνυμία «Outright monetary transactions» της ΕΚΤ και τα 14 του σημεία: από την αγορά κρατικών ομολόγων (bond), ως το ρόλο του ΔΝΤ, την τελική έγκριση  (nulla osta) για το Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Διάσωσης-Κρατών (Esm) του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Karlsrhue – Γερμανίας, μέχρι την επόμενη κρίσιμη απόφαση για την παγκόσμια οικονομία που αναμένεται από τον επικεφαλής Ben Bernanke της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας (Fed) των ΗΠΑ για τροφοδότηση με νέα ρευστότητα της αγοράς της, μέσω ενός τρίτου κύματος με quantitative easing (qe3) δηλαδή αγοράς κρατικών τίτλων  μακράς διάρκειας, με έκδοση νέου χρήματος. Για να ταΐσει μια οικονομία που δεν έχει ακόμα συνέλθει από την κρίση των ομολόγων μειωμένης εξασφάλισης(subprime) του 2007, και ήταν η αρχή της τελευταίας μεγάλης κρίσης .

Όλες αυτές οι κρίσιμες αποφάσεις παίρνονται από θεσμούς υπερεθνικούς ή εθνικούς, αφορούν όμως την τύχη και το μέλλον εκατομμυρίων πολιτών σε διαφορετικά εθνικά κράτη.

Οφείλουμε σαν πολίτες όχι μόνο να έχουμε την πληροφόρηση, αλλά να μπορούμε και να την αξιολογούμε. Εδώ είναι όμως που αρχίζουνε τα δύσκολα.

Καταρχάς είναι αυτό εφικτό; το internet και τα social Networking βοηθούν στην ταχύτατη μεταφορά πολύ μεγάλου όγκου πληροφοριών, στο χώρο και στο χρόνο, όμως όπως λέει και ο καθηγητής της Φιλοσοφίας, σημειολογίας και συγγραφέας Ουμπέρτο Εκο, «θα πρέπει να ελέγχονται και να διασταυρώνονται». Γιατί; Εκτός ότι υπάρχουν πολλές ανακρίβειες και σκόπιμα λάθος πληροφορίες, «το διαδίκτυο ποτέ δεν θα μπορέσει να υποκαταστήσει το βιβλίο».

Το βιβλίο ή επιστημονικό είναι ή λογοτεχνικό ή τεχνικό, κ.ο.κ. αποτελεί το μέσω εκείνο που μπορεί και βοηθάει την ανάπτυξη της κρίσης – αξιολόγησης  και θεωρείται βασική πηγή της γνώσης.

Γιαυτό τα εκπαιδευτικά συστήματα όταν αξιολογούνται κρίνονται από το εάν είναι συστήματα που προωθούν την γνώση μέσω του ενός βιβλίου ή προσπαθούν να αναπτύξουν την κριτική – επιστημονική  γνώση μέσα από πολλά βιβλία. Άρα όλα είναι θέματα παιδείας. Πως είναι λοιπόν δυνατόν σήμερα που ζούμε σε ένα πολύπλοκό και αλληλοεξαρτώμενο κόσμο οι φορείς διαμόρφωσης (εκπαιδευτική κοινότητα: δάσκαλοι-καθηγητές)του κριτικού πνεύματος να μην αποδέχονται την αξιολόγηση;

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr

Γερμανοί Τραπεζίτες και Πολιτικό σύστημα

Γιατί αυτή η οργίλη αντίδραση των Γερμανών Τραπεζιτών και της Bundesbank που χαρακτηρίζουν το πρόγραμμα της ΕΚΤ και του Μάριο Ντράγκι «απαράδεκτο»,  «στα όρια του mobbing», και ότι η ΕΚΤ «δεν νομιμοποιείται να παίρνει παρόμοιες αποφάσεις»; Μόνο επειδή θέλουν να υπερασπιστούν την παραδοσιακή γραμμή της Bundesbank, που για πολλές δεκαετίες είναι μεταξύ των κεντρικών τραπεζών με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στο κόσμο.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους Τραπεζίτες που αντιτάσσονται στο Πρόγραμμα Ντράγκι, είναι την ίδια στιγμή και οι κύριοι υποστηρικτές της εξόδου της Ελλάδος από το Ευρώ. Μόλις χθες ο κος JURGEN STARK ex-επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ, δήλωσε ότι μια έξοδο της Ελλάδος από το Ευρώ «θα ήταν ακριβή, όμως διαχειρίσιμη». Την ίδια στιγμή μεταξύ των Γερμανών πολιτικών μάλλον φαίνεται να αλλάζει το κλίμα και να ενισχύονται οι τάσεις εκείνες της αλληλεγγύης και της παραμονής της χώρας μας στο Ευρώ, στην βάση βέβαια της τήρησης των δεσμεύσεων μας, που είναι ασφαλώς και το αίτημα όλων των ευρωπαίων εταίρων μας.

Είναι αυτό που γράφει ο Π. Κονδύλης στο βιβλίο του «Από τον 20^ο στο 21^ο αιώνα»,Θεμέλιο 1998  «Η αλληλεγγύη προκύπτει όταν το πρόβλημα της λήψεως αποφάσεων λύνεται δεσμευτικά, αδιάφορο που εδράζεται η δεσμευτικότητα, αλλιώς είτε δημιουργείται άμεση σύγκρουση, είτε επικρατούν οι κεντρόφυγες δυνάμεις με βάση την αρχή «ο σώζων εαυτών σωθήτω».

Είναι ακριβώς όλο αυτό το κλίμα που έχουμε έντονα ζήσει όλη αυτή την περίοδο από τότε που ξεκίνησε η κρίση χρέους μεταξύ των χώρων του Νότου – Βορρά της Ευρωζώνης, με την εμφάνιση και διάδοση των ισχυρών κινημάτων ευρωσκεπτικισμού, τόσο στις χώρες του Βορρά όσο και στις χώρες του  Νότου, που βάζει σε κίνδυνο και απειλή την ίδια την ιδέα - δημιουργία της Ε.Ε.

Αυτό φαίνεται οι Ευρωπαίοι πολιτικοί και ιδιαίτερα οι Γερμανοί άρχισαν να το συνειδητοποιούν, (όχι όμως προς στιγμή από ότι φαίνεται) και οι Γερμανοί Τραπεζίτες.

Το ερώτημα είναι θα δράξει την ευκαιρία και το κλίμα αλλαγής που άρχισε να διαφαίνεται και το δικό μας πολιτικό σύστημα, για την παραμονή της χώρας στο Ευρώ και την ριζική αλλαγή του παρασιτισμού Ελληνικού Καπιταλισμού;

Θα στοιχηθεί η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας μας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με την Πολιτική ή με τους ακραίους Γερμανούς τραπεζίτες;

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr     

Η κρίση μπορεί να αποτελέσει την διέξοδο για το πολιτικό σύστημα της χώρας;

Μάριο Μόντι, ο Ιταλός Τεχνοκράτης – Πρωθυπουργός, που ξανάδωσε στην χώρα του, την χαμένη αξιοπιστία της, μετά από την διακυβέρνηση του κλόουν πρωθυπουργού – Σύλβιο Μπερλουσκόνι. Μήπως σε κάθε ιστορική περίοδο, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία με τους εκπροσώπους της, στο επίπεδο της εκτελεστικής εξουσίας, μπορεί να μην  λειτουργεί το ίδιο αποτελεσματικά, με μια κυβέρνηση τεχνοκρατών;

Αυτό νομίζω σχετίζεται με τον λαϊκισμό που μπορεί να κυριαρχεί στο πολιτικό σύστημα μιας χώρας. Θυμίζω ότι στην Ιταλία το νέο πολιτικό σκηνικό και τα κόμματα που κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή της χώρας έχουν προκύψει μετά από μια βαθιά κρίση διαφθοράς των κομμάτων που κυριάρχησαν στην διακυβέρνηση της χώρας, μετά τον πόλεμο και που οδήγησε στην διάλυση του Σοσιαλιστικού και Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος. Παράλληλα με την δημιουργία νέων όπως το Κόμμα της Ελευθερίας του Μπερλουσκόνι, της Συντηρητικής Συμμαχίας (μεταφασίστες) του  Φίνι και της Λίγκας του Βορρά του Μπόσι, που αποτέλεσαν και το νέο μπλόκ της  κεντροδεξιάς κυβερνητικής εξουσίας, πλάι στα ιστορικά κόμματα της Αριστεράς κεντροαριστερά, που μετεξελίχθηκαν μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Αυτά τα κόμματα του νέου μπλόκ κυβερνητικής εξουσίας της κεντροδεξιάς, με τον έντονο Λαϊκισμό τους και την ενδυνάμωση της ψήφου συναλλαγής «…εξελίσσονται σε κόμματα συναλλαγής υιοθετώντας και ενσαρκώνοντας το μοντέλο του πελατειακού πολιτικού συστήματος», όπως γράφει και ΝΟΜΠΈΡΤΟ ΜΠΟΜΠΙΟ στο βιβλίο του «Το μέλλον της δημοκρατίας» στο οποίο κάνει μια πολύ χρήσιμη διάκριση μεταξύ της ψήφου γνώμης και της ψήφου συναλλαγής.

Τα ίδια αυτά κόμματα βρισκόμενα στην εξουσία αποδεικνύονται ανίκανα να διαχειριστούν περιόδους σοβαρών κρίσεων, όπως έγινε και με την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, που οδηγήθηκε σε παραίτηση λόγο του λαϊκισμού, αναξιοπιστίας και ανικανότητας της και το σχηματισμό της κυβέρνησης τεχνοκρατών του Μάριο Μόντι.

Πάντως η συμβολή του καθηγητή Μάριο Μόντι δεν ήταν καθοριστική μόνο για την χώρα του την Ιταλία, άλλα για το σύνολο της Ευρωζώνης, αποδεικνύοντας ότι δεν ήταν τυχαίο το κύρος του μεταξύ των θεσμών της Ε.Ε., όπου είχε υπηρετήσει και σαν Επίτροπος.

Συμπερασματικά: οι κρίσεις δεν οδηγούν πάντα σε διεξόδους το πολιτικό σύστημα μιας χώρας, μπορεί να το οδηγούν και σε πισωγύρισμα. Μάλλον αυτό συνέβη και στην γειτονική μας χώρα, με την κυριαρχία του Μπερλουσκονισμού μετά την «κρίση των μιζών του Μιλάνου» στην δεκαετία του 90. Αυτό σαν δίδαγμα και σκέψη ως προς τα καθ’ημάς.

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr

ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Υπάρχει άλλος δρόμος Τουριστικής Ανάπτυξης του Ν. Χανίων εκτός του Μαζικού Τουρισμού; Πρέπει να διαφοροποιηθεί το Τουριστικό Μοντέλο μας και προϊόν για να γίνει πιο βιώσιμο και αποδοτικό για τα επόμενα χρόνια; Είναι δυνατή η οργανική σύνδεση του πρωτόγεννη τομέα κύρια και δευτερογενή με Τουρισμό και Υπηρεσίες; Γιατί είναι πολύ ακριβές οι υπηρεσίες και η εστίαση, παρά την σημαντική μείωση του κόστους εργασίας, λόγο κρίσης; Είναι δυνατόν να συνεχίσει η υπερπροσφορά των υπηρεσιών με το άνοιγμα νέων επιχειρήσεων ιδιαίτερα στις τουριστικές υπηρεσίες; ή πρέπει να γίνει στροφή σε νέες και ποιοτικές υπηρεσίες ιδιαίτερα για νέους που θα στηρίξουν την ανάπτυξη μορφών εναλλακτικού & πράσινου τουρισμού; Γιατί είναι διαδεδομένη τόσο πολύ η παραοικονομία, φοροδιαφυγή και μαύρη εργασία στο τουριστικό τομέα; όποιος νομίζει ότι μπορεί να πάρει μέρος σε αυτό το διάλογο με ιδέες και απόψεις είναι καλοδεχούμενος. Πιστεύω σήμερα μια από τις δυνατές λύσεις διεξόδου από την κρίση είναι και αυτή. Η μεγάλη φούσκα που είναι δυστυχώς το παραγωγικό πρότυπο της χώρας, η αντεστραμμένη πυραμίδα όπως την ονομάζουν πολλοί, με την στενή παραγωγική βάση και τις υπηρεσίες στην κορυφή, αποτελεί και ένα από τους βασικούς λόγους της κρίσης και της χρονικής της διάρκειας. Είναι το λεγόμενο Στρατηγικό Ελλειμμα Ανάπτυξης σύμφωνα με τους Οικονομολόγους. Κίνητρο για το διάλογο είναι οι φωτογραφίες του ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4 Σούγιας - Αγίας Ρουμέλης, σας πληροφορώ ότι είναι μιας από τις πιο σπάνιες διαδρομές και εναλλαγές τοπίου που υπάρχει στην Κρήτη. Όλοι αυτοί οι σπάνιοι φυσικοί πόροι κινδυνεύουν να καταστραφούν τα επόμενα χρόνια, από την διάβρωση των εδαφών, την εγκατάλειψη των μονοπατιών, την υπερβόσκηση και την ελεύθερη βοσκή της κατσίκας, τις ανόητες ανθρώπινες παρεμβάσεις, που προσβάλλουν το Κρητικό τοπίο, και την μάνα φύση που για αιώνες μας έχει χαρίσει, και έχουμε την υποχρέωση να τους μεταβιβάσουμε στις επόμενες γενιές αναλλοίωτους. Η Κρήτη δυστυχώς κινδυνεύει  κύρια από μας, και είναι θέμα συλλογικής ευθύνης των Κρητικών η σωτηρία της.

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ένοιωσα θυμό και αγανάκτηση, παρακολουθώντας το σκοτεινό σόου Μιχαλολιάκου από τις Θερμοπύλες. Ξαναγύρισαν οι μνήμες από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, όταν τα όνειρα μας πνιγόταν κάτω από την Χούντα των Συνταγματαρχών, της αλήστου μνήμης τριανδρίας ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΤΑΚΟΥ – ΜΑΚΑΡΕΖΟΥ και του «αόρατου δικτάτορα» της ΕΣΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ.

Όταν για αυτούς που οδήγησαν την χώρα στην τραγωδία της Κύπρου, ακουγόταν όλο και περισσότερες φωνές, στις τελευταίες εκλογές, ιδιαίτερα μεταξύ πολλών νέων «ότι κυβέρνησαν δίκαια» σε σχέση με τους «φαύλους» πολιτικούς της δημοκρατικής μας μεταπολίτευσης, και ονειρεύονται την επάνοδο σε αυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα τύπου Χ.Α. σαν την λύση στην σημερινή σοβαρή κρίση που περνά η χώρα μας.

Για όλους αυτούς καλό είναι να ανασκαλέψουμε ξανά την ιστορική μας μνήμη, και να θυμηθούμε τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου και την επιστράτευση του 1974:

-          Μιας χώρας τελείως διαλυμένης, χωρίς κανένα αξιόμαχο στο στρατό, με τα κιβώτια που αντί για πυρομαχικά, ήταν γεμάτα πέτρες, τους επίστρατους στους δρόμους με σαγιονάρες αντί για αρβύλες, και τα απαρχαιωμένα Μ1 του πολέμου της Κορέας να κρέμονται με σπάγκους.

-          Την πλήρη διάλυση της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, η οποία χωρίς κανένα σχέδιο, προχώρησε στην επιστράτευση και κανένας δεν γνώριζε που έπρεπε να παρουσιαστεί, με την απώλεια σχεδόν ολόκληρης της μοίρας καταδρομών των Αγίων Αποστόλων Χανιών που την έστειλαν σε σίγουρο θάνατο στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, κλπ, κλπ.

-          Μιας χώρας, διεθνώς απομονωμένης και στο περιθώριο των Ευρωπαϊκών εξελίξεων, αφού είχε παγώσει η συμφωνία σύνδεσης με την ΕΟΚ, λόγο κατάλυσης της δημοκρατίας και της ύπαρξης πολιτικών κρατούμενων.

Αυτή την Ελλάδα και αυτούς τους «πατριώτες», θέλουν να αναστήσουν Μιχαλολιάκος και Χ.Α., με τις εκδηλώσεις τύπου Θερμοπυλών, όπου το σκοτεινό πρόσωπο του φασισμού, κάνει τα πρώτα βήματα, μετά την εκλογική επιτυχία του 7%, εκτοξεύοντας απειλές «να ακονίζονται οι ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια» και το «εσείς είσαστε τα τάγματα εφόδου» ενάντια στην δημοκρατία και το «σιχασιά» ενάντια στο κοινοβουλευτισμό.

Η δημοκρατία μας και το δημοκρατικό φρόνημα των πολιτών αυτής της χώρας, έχουν την υποχρέωση, να απαντήσουν και να ξαναθυμηθούμε το σύνθημα «ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ»

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr         

Η φοροδιαφυγή είναι ποινικό αδίκημα

«Οι μισές επιχειρήσεις στις Τουριστικές περιοχές της χώρας δεν εκδίδουν αποδείξεις», με βάση τα στοιχεία που δημοσιεύει η Athens News, από ελέγχους του ΣΔΟΕ για το διάστημα από 6 Ιουλίου έως 19 Αυγούστου. Στα πλαίσια αυτών των ελέγχων είχαμε και τα γεγονότα της Ύδρας. Πρωταθλητής στην φοροδιαφυγή η Κρήτη. Με το Ρέθυμνο πρώτο με αριθμό παραβάσεων 84%, το Ηράκλειο 77,8% και τα Χανιά 73,1% όπως προκύπτει από τις επιχειρήσεις που ελέγχθηκαν.

Αυτό διαμορφώνει μια αρνητική εικόνα για την Ελλάδα, στο εξωτερικό που οδηγεί σε παραπέρα πτώση της αξιοπιστίας της. Μπορεί για ορισμένους να αποτελεί η φοροδιαφυγή «επαναστατική πρακτική» και «αντίσταση» ενάντια στα μνημόνια, την τρόικα και στους «κλέφτες» που τα φάγανε. Είναι όμως έτσι;

  Δικαιολογείται η φοροδιαφυγή, από την οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα;Ή αποτελεί μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση, ότι δεν έχουμε καμιά υποχρέωση απέναντι στο κράτος μας, σαν πολίτες αυτής της χώρας;

Μπορεί από την άλλη πλευρά να είμαστε θιασώτες, του «ότι το κράτος μας, οφείλει να ικανοποίει όλες τις υποχρεώσεις του», χωρίς βέβαια να ρωτάμε με ποια μέσα και πόρους; όταν είναι γνωστό ότι τα σύγχρονα κράτη για να λειτουργούν στηρίζονται στην είσπραξη των φόρων έμμεσων ή άμεσων.

Αυτό φαίνεται ότι πολύ μεγάλες κατηγορίες πολιτών δεν το γνωρίζουν και προτιμούν τα σενάρια συνωμοσίας, για να ερμηνεύουν την σημερινή οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα, και τις αιτίες που μας οδήγησαν σ’αυτή.

Μήπως η φοροδιαφυγή από όποιον και να γίνεται θα πρέπει να θεωρείται ποινικό αδίκημα, και οι ποινές να είναι πολύ αυστηρές και έτσι πρέπει να νομοθετηθεί στο νέο φορολογικό νόμο;

Η μη είσπραξη εσόδων από το Κράτος, οδηγεί στην παράταση της κρίσης, και στην άνιση κατανομή των βαρών της σε βάρος κύρια για συνταξιούχους και μισθωτούς.

Η φοροδιαφυγή μαζί με την παραοικονομία και εισφοροδιαφυγή, οδηγούν εκτός από τις κοινωνικές ανισότητες, στην νόθευση της αγοράς, ενάντια στο ελεύθερο ανταγωνισμό και στην υγιή επιχειρηματικότητα.

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr      

Τέλος στην ύφεση τώρα – Paul Krugman

Τέλος στην ύφεση τώρα – Paul Krugman