Η κυβέρνηση των Μπαταξίδων ΣυριζαΑνελ

Αυτοί που μας κυβερνούν είναι μια ομάδα μπαταξίδων[1]! Ποιος ο λόγος της χθεσινής συζήτησης στη Βουλή; Αυτό που κατάλαβε κάθε νοήμων πολίτης αυτής της χώρας είναι το στρατηγικό αδιέξοδο αυτής της κυβέρνησης! Ούτε συμφωνία, ούτε ρήξη! Τότε τι; Ο γόρδιος δεσμός πρέπει να λυθεί και για να λυθεί μόνο πρωθυπουργός θα μπορούσε; Το ζήτημα είναι αν είναι σε θέση να το κάνει; Μέχρι στιγμής οι κινήσεις του δεν αφήνουν περιθώρια ελπίδας; Αυτό φάνηκε και από την συζήτηση που προκάλεσε ο ίδιος χθες στη βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων. Τελικά αυτό που φάνηκε ήταν ότι ο σκοπός της συζήτησης είχε σαν στόχο να βάλει την αντιπολίτευση προ των «ευθυνών» της και όχι την κυβέρνηση του και τις κοινοβουλευτικές ομάδες ΣυριζαΑνελ; Λες και δεν είναι αυτός στη κυβέρνηση αλλά νομίζει ότι παραμένει στην αντιπολίτευση; «Αντικειμενικά» είναι υποχρεωμένος να αναλάβει τις ευθύνες του  για την χώρα όπως σημείωσε πολύ σωστό ο Β. Βενιζέλος, ο οποίος για μια ακόμη φορά φάνηκε ότι είναι αυτός που έχει το πιο ολοκληρωμένο πολιτικό λόγο και σχέδιο για την κρίση στη χώρα, πέρα από την δεινότητα του σαν ρήτορας.

Παράλληλα με απαράμιλλο τρόπο ξεσκέπασε τις μνημειώδεις Βαρουφάκιες «δημιουργικές ασάφειες» από την αρχική απόρριψη  των «τοξικών» δόσεων των δανειστών μας που σήμερα τους εκλιπαρούμε να μας τις δώσουν αφού έχουν οδηγήσει τη χώρα σε ασφυξία ρευστότητας και απειλούν ότι θα «αυτοκτονήσουμε»  και ότι δεν θα πληρώσουμε τις δανειακές υποχρεώσεις οδηγώντας στο μοντέλο της ΖΑΜΠΙΑΣ  και στη επαλήθευση της ρήσης του Σ. Ράμφου «Ευρώπη ή Αφρική»! Για να ολοκληρώσουν το κύκλο των δημιουργικών νεολογισμών με το ΣΑΝΟ (Σχέδιο Ανάπτυξης Νέας Οικονομίας) όπως φαίνεται προτίθενται να ονομάσουν το Μνημόνιο 3!

---

[1] Παλιά κλασσική τουρκομερίτικη έκφραση που σημαίνει τον τζαμπατζή ή κακοπληρωτή οφειλέτη. 

Με το πουκάμισο ριχτό

Χρόνια τώρα κυκλοφορώ με το πουκάμισο απέξω. Κανείς δεν μου έδινε σημασία. Σήμερα, καθώς μάλιστα φορούσα ένα βαρύ ορειβατικό πουκάμισο πηγαίνοντας σε δημόσια υπηρεσία κάποιοι γνωστοί μου, μόλις με βλέπουν άρχισαν τα γελάκια. Μου  λένε «τι έγινε ρε Μιχάλη και έχεις το πουκάμισο απέξω»; «Γιατί ρε παιδιά απαντώ, είναι τόσο σημαντικό; Εδώ και χρόνια σε τελευταία ανάλυση αυτές είναι οι ενδυματολογικές μου προτιμήσεις. Το λεγόμενο casual style!»

Επειδή τώρα το πλασάρει ο νέος υπουργός Οικονομικών, δεν σημαίνει ότι αλλάξαμε και βλέπουμε τον κόσμο από την μια μέρα στη άλλη διαφορετικά. Μόνο που φοβάμαι πως αρχίζουμε να βλέπουμε την χώρα έξω από την στενωπό της ελεγχόμενης χρεοκοπίας και αρχίζουμε να φαντασιωνόμαστε εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν του ευδαιμονισμού και την επιστροφή στο παράδεισο. Παρά το γεγονός της προειδοποίησης για λιτό βίο. Και αυτή η προειδοποίηση έχει αξία γιατί έτσι και κάνουν ότι μας βγάζουν από την πρίζα οι πιστωτές μας έχουμε τελειώσει.

Για αυτό να μην μας μπερδεύουν οι στιλιστικές και ενδυματολογικές προτιμήσεις του υπουργού εθνικής οικονομίας του Γιαν(ν)η ( Βαρουφάκη και να μένουμε στη ουσία των γεγονότων και στις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σαν χώρα και δεν πρόκειται να αλλάξουν από την μια μέρα στη άλλη ανεξάρτητα αποτελέσματος από τις διαπραγματεύσεις, που εκτός των άλλων απαιτούν χρόνο.

artemakism@ameksa.gr       

Γιατί ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ στις κρισιμότερες εκλογές για την χώρα μετά την μεταπολίτευση;

Είναι γνωστό ότι στηρίζουμε ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ σ’ αυτές τις κρισιμότατες εκλογές, ως την συνεπέστερη, ειλικρινή  και ελπιδοφόρα πολιτική πρόταση για έξοδο από την κρίση αλλά και εγγύησης για το μέλλον της χώρας.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ενότητα της Δημοκρατικής Παράταξης.

Είναι σε κρίσιμη καμπή το στρατηγικό μέλλον της χώρας. Συμφωνούμε και προτείνουμε σταθερά από την αρχή, την ανάγκη για εθνική συνεννόηση και δημιουργία  κυβερνήσεων συνεργασίας σε προγραμματική βάση - δεσμεύσεις.

Οι εκλογές είναι μια κορυφαία στιγμή δημοκρατικής λειτουργίας και τα πολιτικά κόμματα έχουν την υποχρεώσει να παρουσιάσουν στους πολίτες ξεκάθαρα τις πολιτικές προτάσεις και δεσμεύσεις τους. Δεν είναι δυνατόν να τις παραπέμπουν στο μέλλον ζητώντας από τους πολίτες να τους χρήσουν πρώτο κόμμα δίνοντας τους μάλιστα «αυτοδυναμία» στο όνομα μιας αφηρημένης «ελπίδας» ή ότι θα είναι καλύτεροι διαπραγματευτές ή ότι θα εφαρμόσουν προγράμματα αντιμετώπισης της «ανθρωπιστικής κρίσης», χωρίς να προσδιορίζουν τους πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων εντός και εκτός της χώρας αλλά και με ποιες οικονομικές πολιτικές θα εξασφαλίσουν τους πόρους, όταν μάλιστα μέσα από πολιτικές αντιφάσεις, κάνουν αναφορές για μονομερή παύση πληρωμών, αν «υποχρεωθούν»;

Από την άλλη δεν είναι δυνατόν στο όνομα του «φόβου» και του Grexit, ασφαλώς υπαρκτών κινδύνων για την χώρα «country risk», να εκμεταλλεύεται την συγκυρία η ΝΔ και τα δημοσιεύματα των ξένων ΜΜΕ και να εμφανίζει την πιθανή ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτο κόμμα σαν εθνική καταστροφή. Αυτό που επιδιώκουν και τα δύο κόμματα του νεομικρο-δικομματισμού είναι η πόλωση και η μη διεξαγωγή ενός δημοκρατικού διαλόγου στην ουσία των προβλημάτων, αλλά και των πιθανών ρεαλιστικών πολιτικών λύσεων με το μικρότερο δυνατό οικονομικό και κοινωνικό κόστος για την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών.

Αυτό που χρειάζεται αυτή την στιγμή η χώρα είναι ένας ειλικρινής και αληθινός δημοκρατικός διάλογος θέσεων και όχι πολεμικής αντιπαράθεσης μεταξύ των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου. Ώστε να ολοκληρωθεί το ταχύτερο δυνατό η αξιολόγηση του προγράμματος διάσωσης από την τρόικα, με την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων σε σχέση με τις δεσμεύσεις μας και  τη έξοδο από τα μνημόνια. Την συμφωνία μιας μεταβατικής περίοδο που θα διασφαλίσει τους αναγκαίους χρηματοδοτικούς πόρους της Ελληνικής Οικονομίας για την επόμενη περίοδο μέσω της Προληπτικής Πιστοληπτικής γραμμής από τους εταίρους μας. Όπως επίσης την συμφωνία όλων των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων για το μέλλον της χώρας, που θα πρέπει πολιτικά να εκφραστεί με την νέα στρατηγική πρόταση παραγωγικής και θεσμικής ανασυγκρότησης και ασφαλώς την συναινετική εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και την ανάγκη Συνταγματικής Αναθεώρησης και αλλαγής του εκλογικού νόμου.

Η δύναμη ευθύνης για την υλοποίηση της πρότασης της Εθνικής συνεννόησης  και κυβερνήσεων συνεργασίας είναι το ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ στηρίζοντας ή συμμετέχοντας σε μια τέτοια κυβέρνηση. Αυτό διασφαλίζεται αν θα υλοποιηθεί και ο στόχος να αναδειχθεί τρίτο κόμμα σε αυτές τις εκλογές και αναλάβει την πιθανή τρίτη διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. Η προσφυγή σε επαναληπτικές εκλογές είναι ένα από τα καταστροφικά σενάρια για την χώρα που οφείλουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις να αποτρέψουν.

artemakism@ameksa.gr

Πολιτικός Ρεαλισμός ή Οργή και Φόβος μπροστά από τις Εκλογές

Όποιος αγνοεί την πραγματικότητα, είναι όπως την στρουθοκάμηλος που χώνει το κεφάλι στο έδαφος για να προστατευθεί, επειδή δεν θέλει να βλέπει τον πραγματικό κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει και με όλους εκείνους που προκρίνουν τις πρόωρες εκλογές σαν την λύση ή σαν την κορυφαία στιγμή της λειτουργίας της δημοκρατίας, στην οποία ο λαός νηφάλια αποφασίζει για τους κυβερνήτες του και το μέλλον του, στη βάση ενός δημοκρατικού διαλόγου θέσεων και αντιθέσεων. Αυτή η θεώρηση για τις εκλογές όχι μόνο είναι μονοδιάστατη αλλά και ανιστόρητη.  Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν οι ιστορικές εκλογές το Νοέμβριο του 1920, όπου ηττήθηκε το κόμμα  των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου, από τον συνασπισμό των βασιλικών, με σύνθημα τον τερματισμό του πολέμου και την επιστροφή των στρατιωτών από το μέτωπο, δηλαδή τις «καλύτερες μέρες» που όμως τελικά οδηγηθήκαμε στην τραγωδία της Μικρασιατικής καταστροφής και το ξεριζωμό του Ελληνισμού από τις εστίες μετά από αιώνες παραμονής του .

Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί όσο αφορά τις πρόωρες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου, μετά από τρεις (3) αποτυχημένες προσπάθειες εκλογής ΠτΔ. Μάλλον ζει σε άλλη χώρα;

Αγνοούν το χρόνο και το χώρο, αλλά και την ακραία πολιτική πόλωση που επικρατεί στη χώρα, μετά το ξέσπασμα της χειρότερης μεταπολεμικής οικονομικής κρίσης, των αδιεξόδων που έχουν δημιουργηθεί, αλλά πάνω από όλα της βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Κρίση που σημαδεύτηκε με την ενίσχυση των ακραίων εμφυλιο-πολεμικών  απόψεων των κινημάτων των αγανακτισμένων, της ανικανότητας εξεύρεσης της ελάχιστης εθνικής συνεννόησης συμπολίτευσης – αντιπολίτευσης για την αντιμετώπιση των τεράστιων συνεπειών της, τόσο σαν πολιτικό σύστημα, όσο και σαν κοινωνία.

Αποφασίσαμε να βάλουμε το κεφάλι στο έδαφος και να μην αντιμετωπίσουμε τις αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση, αλλά και μιας δικαιότερης κατανομής των συνεπειών  της, μεταξύ των κοινωνικών ομάδων.

Προτιμήσαμε να οδηγήσουμε την αντιπαράθεση στα άκρα και να κυριαρχήσουν τα συνθήματα περί προδοτών, μειοδοτών, μερκελιστών, που πρέπει να οδηγηθούν στα ειδικά δικαστήρια και στις κρεμάλες, να αναδείξουμε τον λαϊκισμό σε κυρίαρχη πολιτική πρόταση μεταξύ ψεκασμών και επιστροφής στο ευδαιμονισμό του παρελθόντος δαπανώντας αμέριμνα πάνω και πέρα από τις δυνατότητες μας με δανεικά. Η εναλλακτική πολιτική πρόταση τελικά περιορίστηκε στην ικανότητα διαπραγμάτευσης όχι όμως στη βάση των συσχετισμών δυνάμεων και του πολιτικού πραγματισμού, αλλά στη βάση της μαγκιάς, των μονομερών αποφάσεων και της επιστροφής στο βαλκανικό μας χώρο.

Αυτό οδήγησε στο κατακερματισμό, την πόλωση της κοινωνίας, σε συνδυασμό με την τεράστια όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της ανεργίας, δημιουργώντας κλίμα εμφυλίου πολέμου, αφού σε λίγο χρόνο κατέρρευσε όλο το πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης που ήταν σταθερό και βελτιούμενο από την μεταπολίτευση και μέχρι που ξέσπασε η κρίση το 2009. Οδηγώντας μεγάλα τμήματα της κοινωνίας στην εσωστρέφεια, στο Ευρωσκεπτικισμό, στην επιστροφή σε εθνικιστικές και ξενοφοβικές αναδιπλώσεις, και στην αναζήτηση για εξεύρεση νέων φίλων και συμμάχων.  Βέβαια όλα αυτά πολύ σύντομα αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες.

Η κίνηση της κοινωνίας μεταξύ οργής και φόβου, θα πρέπει να εξισορρόπηση με την λογική και την σύνεση. Οι εκλογές που εκβιάστηκαν, κινδυνεύει να εξελιχθούν σε ένα νέο Βατερλό καταστροφής για τη χώρα και την κοινωνία. Η μικρόνοια πολιτικών και κομμάτων, που το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι η αξιοποίηση της ευκαιρίας για κατάληψη της εξουσίας, παραβλέποντας ότι χρονικά η χώρα είναι στην πιο κρίσιμη φάση της τελικής διαπραγμάτευσης. Όφειλε να εξασφαλίσει το πολιτικό σύστημα της χώρας  την εθνική συναίνεση και την πολιτική σταθερότητα για την ολοκλήρωσης του προγράμματος και την ασφαλή έξοδο της από τα μνημόνια με την προκήρυξη στη συνέχεια των εκλογών, όχι υπό την ασφυκτική πίεση των εκβιαστικών διλλημάτων και παραδοξολογιών των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και του ακράτητου λαϊκισμού.

Η έξοδος της χώρας από την κρίση και τα μνημόνια   δεν είναι θέμα «ικανότητας διαπραγμάτευσης». Το πρόβλημα είναι η διαμόρφωση ενός ρεαλιστικού σχεδίου, μέσω εθνικής συνεννόησης από την πλειοψηφία των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου, που ανεξάρτητα κυβέρνησης θα στηρίζεται από κυβέρνηση – αντιπολίτευση απέναντι στους δανειστές μας.

Αυτό αποτελεί την μόνη ρεαλιστική πολιτικά πρόταση για το πολιτικό σύστημα της χώρας. Οι όποιες πρόωρες εκλογές όταν μάλιστα θα γίνουν υπό το κλίμα της ακραίας πολιτικής πόλωσης και αντιπαράθεσης από ότι προδικάζεται δεν δίνουν καμιά προοπτική εξόδου από την κρίση και τα μνημόνια όποια και αν είναι η επόμενη κυβέρνηση. Αντίθετα εγκυμονεί κινδύνους επικράτησης ακραίων απόψεων και θέσεων που μπορεί να οδηγήσουν σε ριζικές ανατροπές ως προς τους κεκτημένους διεθνείς προσανατολισμούς της χώρας που είναι η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα νέες τραγωδίες για το Ελληνισμό.

Οι ευχές μου μαζί με τις ευχές για το νέο έτος 2015, είναι να πρυτανεύσει η σύνεση και η λογική μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, και στο λαό να επικρατήσει η λογική που θα διασφαλίζει το μέλλον της χώρας και όχι η οργή και ο φόβος που μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Αρτεμακης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr  

Κρητικό Τοπίο είναι μείζον πολιτικό και ηθικό αξίωμα η διατήρηση του;

«Καταμεσής της θάλασσας, μου είπε βρίσκεται μια ρημαγμένη χώρα, που λέγεται Κρήτη ….» «Εκεί υψώνεται η Ίδη, που τ’ ομόρφαιναν άλλοτε νερά και δάση μα έρημο λες και στέκει τώρα, παλιωμένο» Δάντης, Κόλαση XVI ΑΣΜΑ

Εδώ και αιώνες οι επισκέπτες της εκφράζανε το θαυμασμό τους στο μοναδικό Κρητικό Τοπίο. Χρησιμοποιώ τα λόγια ενός από τους σημαντικότερους περιηγητές του 19^ου αιώνα, έτσι λέγανε τους τουρίστες εκείνης της περιόδου του Rombert Pashle. Τι γράφει και ποια ήταν η πρώτη του εντύπωση επισκεπτόμενος την Κρήτη το 1834 «Καθώς  μπαίναμε στο όρμο των Χανίων, ξαφνιάστηκα από το μεγαλείο και την ομορφιά των Λευκών Ορέων».    

Γιατί αυτή η μανία που διακρίνει το σύγχρονο Κρητικό, της καταστροφής  του Κρητικού Τοπίου; Μήπως δεν ήταν και αυτό ένας από τους βασικούς συντελεστές - παράγοντες που έκαναν το νησί εδώ και πάνω από 50 χρόνια το μεγαλύτερο Τουριστικό προορισμό της χώρας; Και από μια κλειστή κοινωνία μετατράπηκε σε λίγες δεκαετίες σε μια ανοικτή κοινωνία; Αυτές όμως οι αλλαγές, δικαιολογούν την σημαντική υποβάθμιση που συντελέστηκε στη ιστορία, στο ανθρωπογενές περιβάλλον, στα ήθη και τα έθιμα μας; ή καλύτερα ο εκφυλισμός τους για να τα προσαρμόσουμε στο νέο καταναλωτικό πρότυπο ευμάρειας - υπερκατανάλωσης και ανορθολογισμού όπως είναι π.χ. οι άσκοπες μπαλοθιές σε κοινωνικές εκδηλώσεις αφαιρώντας στην κυριολεξία την «Κρητική ψυχή μας» «Τον Καπετάν Μιχάλη»; Θα μου πείτε οι εποχές αλλάζουν κατά συνέπεια και οι κοινωνικές συνήθειες, παραδόσεις.

Γατί ο παραδοσιακός  οικιστικός ιστός του χωριού, επιτρέπεται και αλλοιώνεται από την «οικοπεδοφαγία» χωρίς κανένα σεβασμό στη τοπική αρχιτεκτονική, στην ιστορία και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των οικισμών μας; Αυτά μπορεί και συμβαίνουν μόνο όταν τίποτα δεν σε συνδέει με το παρελθόν, κατά συνέπεια το μόνο που μπορεί να σε ενδιαφέρει είναι η «αξιοποίηση» στο παρόν, με σκοπό το κέρδος, χωρίς να  πολυσκοτίζεσαι για το μέλλον, ακόμα και αν διαπράττεται το μεγαλύτερο έγκλημα σε βάρος του δομημένου και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, σε τελευταία ανάλυση σε βάρος της ιστορίας και του πολιτισμού σου.

Πολλές είναι οι περιπτώσεις που εγκαταλείφτηκαν οι παραδοσιακοί οικισμοί, οικοπεδοποιήθηκε η παραγωγική γη, αναπτύχθηκαν διάσπαρτοι οικισμοί χωρίς πολεοδόμηση και υποδομές, εντελώς άναρχα και μέσα σε λίγες δεκαετίες άλλαξε ριζικά το κρητικό τοπίο ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα του νησιού όπου δημιουργήθηκε και η βασική τουριστική υποδομή σε διανυκτέρευση  και τουριστικές υπηρεσίες. Σε λιγότερα από 30 χρόνια έγινε μια τεράστια περιβαλλοντική αλλαγή λόγω της άναρχης και απρογραμμάτιστης ανάπτυξης. Αυτό ήταν αναπόφευκτό ή μήπως προϊόν αναγκαστικό της ραγδαίας τουριστικής και αστικής ανάπτυξης; Νομίζω ούτε το ένα ούτε το άλλο ισχύει. Ήταν η παντελής έλλειψε ρυθμιστικού ρόλου του κράτους, στη δεκαετία του 60. Στη αρχή φάνηκε ότι τουλάχιστον στον Τουρισμό υπήρχε η πρόθεση να υπάρξουν κάποιοι κανόνες βάση και της εκπόνησης του πρώτου δεκαετούς Προγράμματος Τουριστικής Ανάπτυξης της Κρήτης[1]. Πολύ γρήγορα όμως φάνηκε ότι το μοντέλο της αντιπαροχής - άναρχης ανάπτυξης της Αθήνας και της αισθητικής υποβάθμισης στο δομημένο περιβάλλον, ήταν αυτό που θα υιοθετηθεί και για τις Τουριστικές Περιοχές όπως ήταν η Κρήτη. Έτσι σε πολλές από τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες που κατασκευάστηκαν την περίοδο της χούντας με τα χαμηλότοκα δάνεια που τους εξασφάλιζε δεν υπήρξαν κανόνες πολεοδομικοί για την προστασία του τοπίου. Ο πυρετός του ευκολότερου πλουτισμού και της δημιουργίας εισοδημάτων από τις υπηρεσίες με την γρήγορη τριτογενοποίηση της οικονομίας (τουρισμός, δημόσιος τομέας)  των αγροτικών πληθυσμών και κοινοτήτων, οδήγησαν πολύ γρήγορα στις ριζικές αλλαγές που έφερε η αστικοποίηση του πληθυσμού. Με  αποτέλεσμα τη αισθητική και πολεοδομική υποβάθμιση των πόλεων. Η πόλη των Χανίων είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, από πόλη των νεοκλασικών και των  «γιασεμιών» σήμερα είναι η πόλη με τα ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα πρασίνου ανά κάτοικο, παράλληλα με την αστικοποίηση και την άναρχη οικιστική ανάπτυξη του κάμπου των Χανίων, γη υψηλής παραγωγικότητας, ενώ θα μπορούσε να γίνει επέκταση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της πόλης των Χανίων, προς την περιοχή του Ακρωτηρίου, όπως προτεινόταν. Έτσι εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε πληθυσμιακά η ενδοχώρα, παράλληλα με την απώλεια ενός σημαντικού τμήματος της αγροτικής παραγωγής που για αιώνες έκανε την Κρήτη αυτάρκη στα βασικά είδη διατροφής ή καλύτερα προσάρμοζε τις διατροφικές συνήθειες στις τοπικές παραγωγές, δημιουργώντας την παραδοσιακή κρητική κουζίνα και τον χαρακτηριστικό ανθρωπολογικά τύπο του λιπόσαρκου - ξερακιανού Κρητικού – Κρητικιάς που δεν έχει και πολύ σχέση με τους σημερινούς, τουλάχιστον όσο αφορά το βάρος. Θυμίζω   κάτι που σημειώνει ο καθηγητής της προληπτικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης κος Καφάτος ότι: «η παχυσαρκία στα παιδιά μέχρι το 60 στην Κρήτη δεν ήταν μετρήσιμο μέγεθος στατιστικά».     

Ποτέ κανείς, όλα αυτά τα χρόνια, από τους κεντρικούς ή τοπικούς φορείς δεν ασχολήθηκε συστηματικά και συνθετικά με όλες τις πλευρές και την σημασία που έχει η διαχείριση του τοπίου στα πλαίσια της βιώσιμης ανάπτυξης. Κάτι που στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει γνωρίσει τεράστια ανάπτυξη όσον αφορά στη αξιοποίηση και επαναξιολόγηση των ενδογενών πόρων, επειδή εδώ και χιλιάδες χρόνια είναι αυτοί που διαμορφώνουν τα ιδιαίτερα φυσικά, πολιτιστικά, ιστορικά και ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά κάθε περιοχής. Ανάλογη είναι και η προσέγγιση μας  για το ιδιαίτερο Κρητικό Τοπίο σαν σύνολο των ενδογενών πόρων το οποίο συμπεριλαμβάνει και τα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά του Κρητικού όπως διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται μέσα από τους αιώνες, με τις παραδόσεις του, τις γαστρονομικές, τις μουσικές, τα ήθη και έθιμα, που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους άλλους τοπικούς πολιτισμούς της Μεσογείου.

Αυτά είναι που μας κάνουν περήφανους για τον τόπο μας και την καταγωγή μας, εδραιώνουν την αγάπη μας όταν γνωρίζουμε την ιστορία μας, με όλα τα δυνατά και αδύνατα σημεία της και παράλληλα μας κάνει να θέλουμε όλες τις πηγές που αποτελούν τις ζωντανές μαρτυρίες μιας εποχής να τις διατηρήσουμε και να τις διασώσουμε ακόμα και όταν στεκόμαστε κριτικά σε πλευρές της με βάση τις σύγχρονες θεωρήσεις της ιστορίας μας. 

Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό και ηθικό αξίωμα, που οφείλουμε σαν κοινωνία να το αντιμετωπίσουμε άμεσα και για χάρη των μελλοντικών γενεών, πριν είναι πολύ αργά. Ένας τόπος δεν μετριέται με το πόσα καταναλώνει αλλά από τον πολιτισμό του, την αισθητική του, την ποιότητα ζωής, στις αστικές και αγροτικές περιοχές, τις αξίες του, το φυσικό περιβάλλον του, την ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα, τη δημοκρατικότητα και το πόσο όντως χωρίς να χάνει την ψυχή του είναι μια πραγματικά ανοικτή κοινωνία, όπως την ορίζει ενας από τους σύγχρονους φιλοσόφους ο Κάρλ Πόπερ.

Συμπέρασμα: Η οργάνωση του χώρου και των οικονομικών δραστηριοτήτων, με τα κατάλληλα εργαλεία της χωροταξίας – πολεοδομίας – της οικονομικής γεωγραφίας και των αναλυτικών της μεθόδων θα πρέπει να συμβάλουν ώστε οι τοπικές κοινωνίες να ξεφύγουν από μια διαδεδομένη αντίληψη «οικοπεδομάχων» ή «οικοπεδομαχίας» που αντιμετωπίζει το σύνολο του αστικού και αγροτικού χώρου, σαν τη πρόσοδο μιας μελλοντικής ιδιωτικής συναλλαγής πώλησης και μόνο. Αρνούμενοι πεισματικά τα τελευταία χρόνια την χωροθέτηση και οργάνωση του χώρου σε ζώνες και χρήσεις αποκλειστικές, την προστασία του περιβάλλοντος και προσδιορισμένα με σαφήνεια τα όρια των οικισμών.

Καθοριστικός στα ζητήματα αυτά είναι ο ρόλος των Τοπικών Φορέων προεξαρχόντων των Δήμων, αλλά και της τοπικής κοινωνίας και των ενεργών πολιτών. Επιτέλους θα πρέπει και η κεντρική κυβέρνηση να προχώρηση στη καταργήσει του μέτρου, που διεκδικούμε την παγκόσμια πρωτοτυπία. Μόνο στη χώρα μας ισχύει  η δυνατότητα αστικής δόμησης «οπουδήποτε» αρκεί να έχεις 4 στρέμματα. Έτσι ώστε παράλληλα με τα αντικίνητρα της φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας που θεσπίστηκαν τελευταία να πάψει να θεωρείται σαν προσοδοφόρα επένδυση μόνο η οικοδομή - κατοικία και να απορροφά το σύνολο των πόρων ιδιαίτερα της μικρής αποταμίευσης. Στόχος πρέπει να είναι η δημιουργία κινήτρων για την μεταφορά  πόρων σε παραγωγικούς τομείς και κλάδους την τοπικής μας οικονομίας, συμβάλλοντας έτσι και εμείς στο μεγάλο στοίχημα της χώρας που δεν είναι άλλο από την παραγωγική της ανασυγκρότηση.

artemakism@ameksa.gr      

---

[1] Εκπονήθηκε όταν υπουργός Συντονισμού ήταν ο Κ. Μητσοτάκης

Οι πραγματικές ανισότητες του οικονομικού κύκλου στον καπιταλισμό

Τελευταία έχει πυκνώσει η συζήτηση σε διεθνές επίπεδο για την σχέση οικονομικής μεγέθυνσης και όξυνσης των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, της συγκέντρωσης του παραγόμενου πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια. Η συζήτηση αυτή αφορά τις ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλισμού ΗΠΑ και Ευρώπη. Ουσιαστική στη συζήτηση ήταν η έκδοση το τελευταίο χρόνο του βιβλίου του Γάλου Οικονομολόγου Τομά Πικετί «ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΟΝ 21^Ο ΑΙΩΝΑ» το οποίο προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον στις ΗΠΑ, για να επακολουθήσει στη συνέχεια η ήττα των Δημοκρατικών και του προέδρου Ομπάμα , στις τελευταίες εκλογές για την ανανέωση της Γερουσίας, από τους Ρεπουμπλικάνους. Οι πολιτικοί αναλυτές αποδίδουν τις αιτίες της ήττας των Δημοκρατικών στην όξυνση των ανισοτήτων ιδιαίτερα στη μεσαία τάξη, παρά το γεγονός ότι η οικονομία των ΗΠΑ και το ΑΕΠ της, όλα αυτά τα χρόνια αυξανόταν, το ίδιο και η απασχόληση. Όμως την ίδια στιγμή ο παραγόμενος νέος πλούτος συγκεντρωνόταν στα χέρια του πλουσιότερου 10% των Αμερικανών, ενώ μειωνόταν τα εισοδήματα του μεγαλύτερου τμήματος της μεσαίας τάξης και των εργαζομένων.

Αντίστοιχα είναι τα φαινόμενα στη χώρα μας σε μια οικονομική συγκυρία του οικονομικού κύκλου σε τελείως διαφορετική φάση: κρίσης και ύφεσης, για πάνω από έξι χρόνια με απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας.    

Φέτος το ΑΕΠ της χώρας προβλέπεται να είναι 183,4 δις €, δηλαδή περίπου να έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 2004. Όμως όσον αφορά στην κατανομή του καμιά σχέση δεν έχει με το 2004. Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες το 2014 είναι τεράστιες, λόγω της κρίσης. Εκτός από την υπερφορολόγηση που κύρια πλήττει τους ασθενέστερα οικονομικά, το στοιχείο που βασικά βασίζεται το παραπάνω συμπέρασμα, είναι η ανεργία η οποία το 2014 προβλέπεται να είναι το 26,8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, σε σχέση με το 10% του 2004. Η φτωχοποίηση κύρια πλήττει τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, από όπου προέρχεται το σύνολο σχεδόν της ανεργίας, αλλά και τμήματα της μεσαίας τάξης με το κλείσιμο των χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, καθώς και τους χαμηλοσυνταξιούχους ιδιωτικού - δημόσιου τομέα. Αυτοί που έχουν υποστεί τα πάνδεινα είναι κύρια αυτοί του ιδιωτικού τομέα, μαζί οι νέοι και οι γυναίκες μακροχρόνια άνεργοι, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος της στρατιάς των συσσιτίων. Και όμως μέσα σ’ αυτές τις τεράστιες ανισότητες που δημιούργησε η κρίση, υπάρχουν τμήματα που συνεχίζουν να πλουτίζουν, όπως και κάποιοι προνομιούχοι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα που μετά από δικαστικές προσφυγές που έχουν κερδίσει, τους επιστρέφονται οι όποιες περικοπές με την μορφή αναδρομικών. Αυτά τα φαινόμενα αποτελούν μεγάλες κοινωνικοπολιτικές προκλήσεις της κρίσης οι οποίες δεν μπορεί να μένουν χωρίς σχολιασμό, όταν μάλιστα βρίσκουν υποστήριξη από τα πολιτικά κόμματα ιδιαίτερα της αντιπολίτευσης.

Συμπέρασμα: Το πρόταγμα της αναδιανομής του πλούτου στο ανεπτυγμένο καπιταλισμό θα πρέπει να αποτελέσει ξανά στρατηγική πολιτική επιλογή της σοσιαλδημοκρατίας.

artemakism@ameksa.gr       

Οι πραγματικές ανισότητες της κρίσης

Φέτος το ΑΕΠ της χώρας προβλέπεται να είναι 183,4 δις €, δηλαδή περίπου να επιστρέψει στα επίπεδα του 2004. Όμως όσο αφορά την κατανομή του καμιά σχέση δεν έχει με το 2004. Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες το 2014 είναι τεράστιες, λόγω της κρίσης. Εκτός από την υπερ-φορολόγηση που κύρια πλήττει τους ασθενέστερα οικονομικά.   Το στοιχείο που βασικά το καταμαρτυρεί είναι της ανεργίας που το 2014 προβλέπεται να είναι το 26,8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού σε σχέση με το 10% του 2004. Κύρια η φτωχοποίηση πλήττει τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα από όπου προέρχεται το σύνολο της ανεργίας και τμήματα της μεσαίας τάξης με το κλείσιμο των χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων  και επίσης τους χαμηλοσυνταξιούχους ιδιωτικού - δημόσιου τομέα. Αυτοί που έχουν υποστεί τα πάνδεινα είναι κύρια αυτοί του ιδιωτικού τομέα, μαζί οι νέοι και οι γυναίκες μακροχρόνια άνεργοι, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος της στρατιάς των συσσιτίων. Και όμως μέσα σ’ αυτές τις τεράστιες ανισότητες που δημιούργησε η κρίση υπάρχουν τμήματα που συνεχίζουν να πλουτίζουν και μέσα στην κρίση, όπως και εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα που μετά από δικαστικές προσφυγές που έχουν κερδίσει τους επιστρέφονται οι όποιες περικοπές με την μορφή αναδρομικών. Αυτά τα φαινόμενα αποτελούν τις μεγαλύτερες κοινωνικές - πολιτικές προκλήσεις της κρίσης. Και δεν μπορεί να μένουν χωρίς σχολιασμό, όταν μάλιστα βρίσκουν υποστήριξη από τα πολιτικά κόμματα ιδιαίτερα της αντιπολίτευσης.

artemakism@ameksa.gr