Η νομιμοποίηση δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση από ευθύνες.

Όταν η οικονομία έχει βουλιάξει στη στασιμοχρεοκοπία, είναι λογικό να περιορίζεις τα μέσα για να πετύχεις πλεονάσματα στην αύξηση της φορολογία ή στην μείωση των δαπανών. Δηλαδή μόνο σε δημοσιονομικές πολιτικές.

Αυτή η κυβέρνηση αρνείται κάθε ιδέα μείωσης δαπανών αδυνατώντας να βάλει την χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, ή επειδή χάλασε το ελατήριο του πρωθυπουργού, ή επειδή πέφτει συνεχώς θύμα των ιδεοληψιών των διαφόρων υπουργών της, καθιστώντας την αναξιόπιστη στους επενδυτές, ή λόγω του κρατισμού της.

Το μόνο που της μένει είναι να μας πεθάνει   στους φόρους και όπου αντέξουμε. Είμαστε η μόνη χώρα του ΟΟΣΑ που αυξάνει την φορολογία της, σε περίοδο ύφεσης μάλιστα.  Όποιος τους ψήφισε πιστεύω να αντιλαμβάνεται πλέον ότι η ζημιά είναι τεράστια όχι μόνο για την τσέπη του αλλά πάνω από όλα για την χώρα.

Καθυστέρησαν την επιστροφή στην ανάπτυξη και την έξοδο από την ύφεση για τουλάχιστον δύο χρόνια. μας φόρτωσαν το τρίτο μνημόνιο πάνω από 100 δις και οδήγησαν την χώρα στο περιθώριο των εξελίξεων τόσο όσον αφορά τις θετικές εξελίξεις με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, όσο και τα μηδενικά επιτόκια της ΕΚΤ.

Αυτό λέγεται λίαν επιεικώς εθνική καταστροφή. Η νομιμοποίηση  μιας κυβέρνησης δεν την απαλλάσσει από τις τεράστιες πολιτικές της ευθύνες που δεν είναι μόνο οικονομικές. Όταν μάλιστα το αφήγημα της στηρίχτηκε σε τεράστια ψέματα που εξαπάτησαν τους πολίτες για την υφαρπαγή της ψήφου τους.  

Ο νέος προϋπολογισμός λιτότητας με νέα μέτρα 3,3 δις μεταφοράς από την κατανάλωση στα ταμεία του κράτους είναι το αποτέλεσμα της επιδείνωσης της οικονομίας από τους άστοχους και ανερμάτιστους χειρισμός της κυβέρνησης το 2015.  Ο μόνος υπεύθυνος είναι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του και κανείς άλλος.

artemakism@ameksa.gr

Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι αναμφισβήτητα ο σημαντικότερος Φιλελεύθερος Έλληνας πολιτικός  της Νεώτερης Ιστορίας μας.

Ψαχουλεύοντας την προσωπική του βιβλιοθήκη 7177 τίτλοι βιβλίων, που φυλάσσεται σε ξεχωριστεί αίθουσα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων, μπορείς να καταλάβεις ότι ο μεγάλος Έλληνας πολιτικός ήταν μέσα στην κίνηση των νέων ιδεών για την εποχή του. Είναι σημαντικός ο αριθμός από τα βιβλία του John Maynard Keynes που υπάρχουν στην συλλογή του. Όταν ακόμα ο Κέυνς δεν ήταν τόσο γνωστός. Ξεχώρισα λοιπόν δύο σημαντικά βιβλία του από την βιβλιοθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου το The economic consequences of the peace/ London Macmillan 1920 (Οι Οικονομικές συνέπειες της Ειρήνης) και A revision of the Treaty: being a sequel to the economic consequences of the peace / London Macmillan 1922 (Για μια αναθεώρηση της Συνθήκης: είναι μια συνέχεια για τις οικονομικές συνέπειες της ειρήνης).

Και τα δύο βιβλία έχουν γραφεί στο τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και αφορούσαν τις πολύ βαριές αποζημιώσεις που επιβλήθηκαν από τους συμμάχους στη Γερμανία και τις προειδοποιήσεις του Keynes στο που μπορούσαν να οδηγήσουν.

Γιατί τα γράφεις αυτά θα ρωτήσει κάποιος; Για τον απλό λόγο ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος αν διαπραγματεύτηκε με τόση μεγάλη επιτυχία για τα εθνικά συμφέροντα και τις τύχες της χώρας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πριν την  Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, ήταν γιατί δεν είχε «αυταπάτες» σαν κάποιους σημερινούς και γνώριζε σε βάθος τους διεθνείς συσχετισμούς όπως επίσης τις ιδέες που κυοφορούσαν στην διεθνή σκακιέρα. Όπως ήταν και αυτές του τότε νεαρού Άγγλου Οικονομολόγου πολύ πριν την παγκόσμια αναγνώριση του και την «Κεϋνσιανή Επανάσταση» στην Οικονομία.

artemakism@ameksa.gr       

Περί επιστροφής στην Ανάπτυξη;

Όσοι προσπαθούν να αντιληφθούν τι θέλει να πει η κυβέρνηση περί Αναπτύξεως μάλλον θα πρέπει να διεκδικήσουν τον τίτλο του μαζοχιστή στην προσπάθεια που πρέπει να κάνουν για να καταλάβουν: τι στρατηγική και τι στόχους θέτει την επόμενη περίοδο για την Ελληνική Οικονομία και μέσω ποιον πολιτικών και εργαλείων θα τις υλοποιήσει;

Αφού άφησε την χώρα χωρίς Αναπτυξιακό Νόμο για σχεδόν δύο χρόνο, με την ψήφιση του αυτές τις μέρες από την βουλή,  με πολλές τυμπανοκρουσίες μας λέει ότι Ο Νέος Αναπτυξιακός Νομός είναι «ειδικής πολιτικής και κοινωνικής βαρύτητας»(Αυγή 11/6).

Ο νέος νόμος εκ προοιμίου θα πρέπει να πούμε ότι για τα επόμενα χρόνια 2016 – 2022 θα διαθέσει μόλις 480 εκ € κεφαλαιακές ενισχύσεις για επενδύσεις. Δηλαδή θα διαθέσει πολύ περιορισμένους ως ανύπαρκτους χρηματοδοτικούς πόρους. Μόνο να σκεφτούμε ότι για να εξοφληθούν οι παλιές οφειλές σε παλαιότερα επενδυτικά σχέδια των δύο προηγούμενων αναπτυξιακών το ύψος των ενισχύσεων ανέρχονται στα 2,5 δις (Οικονομική/Καθημερινή 5/06). Κατά συνέπεια δεν πρόκειται να χρηματοδοτηθεί ούτε ένα νέο επενδυτικό σχέδιο εκτός αυτών μέσω των φορολογικών κινήτρων που δίνονται και είναι αυξημένα σε σχέση με τις ανύπαρκτες κεφαλαιακές επιδοτήσεις. Αυτό η κυβέρνηση το προβάλει σαν τομή.

Άρα η όποια μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων θα εξαρτηθεί περισσότερο από το γενικότερο κλίμα την ανάκτηση της αξιοπιστίας της χώρας στο εσωτερικό και το εξωτερικό, την δημοσιονομική σταθερότητα, την πορεία των μεταρρυθμίσεων, κλπ. Δηλώσεις όπως αυτές του κ. Σπίρτζη για το Ελληνικό και οι βολές του για τον επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ δεν βοηθούν στην παραπάνω κατεύθυνση. Θυμίζω ότι πρόσφατες μελέτες σημειώνουν ότι η χώρα για να καλύψει μέρος από την απώλεια του ΑΕΠ και της απασχόλησης της περιόδου της κρίσης θα πρέπει να προχωρήσει σε επενδύσεις μέχρι το 2020 γύρω στα 100 δις €.    

Αυτό όμως που προξενεί θυμηδία είναι αυτό που μας παρουσιάζει η κυβέρνηση σαν «τομές σε σχέση με τις προηγούμενες πολιτικές: το τερματισμό λέει των παθητικών πολιτικών παρακολούθησης και υποστήριξης των καθιερωμένων οικονομικών τάσεων,» και το τερματισμό της εσωτερικής υποτίμησης και την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας «με το βλέμμα στραμμένο ψηλά» (Αυγή 11/06)

Εδώ ο καθένας καταλαβαίνει ότι όχι μόνο η πρώτη φορά αριστερά δεν έχει καμία σχέση με την Πραγματική Οικονομία, αλλά την ίδια στιγμή συνεχίζει να αυταπατάται. Τώρα όμως δεν μπορεί να το χρησιμοποιεί σαν δικαιολογία γιατί απλά κυβερνά. Αρά έχει και την απόλυτη ευθύνη των πράξεων της. Και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα δεν έχουν καμιά αξία γιατί συγκρούονται με την πραγματικότητα της καθημερινότητας. Αυτό που αποδεικνύει είναι ότι η κυβέρνηση δεν είχε και δεν έχει κανένα σχέδιο για την χώρα. Ούτε πώς θα βγει από την κρίση για αυτό μετά την διαπραγμάτευση με τα πουκάμισα έξω ψηφίζουν τα πάντα; Εντάξει να τους αναγνωρίσουμε ότι το κάνουν μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση»! Ούτε που στοχεύουν να πάει η χώρα; Το μόνο σχέδιο που έχουν είναι Πως θα διατηρηθούν όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μπορέσουν στην εξουσία. Και για αυτό το σκοπό θα χρησιμοποιήσουν τα επικοινωνιακά τερτίπια του φαίνεσθε και των λέξεων χωρίς περιεχόμενο και ουσία, μπας και μπορέσουν να συνεχίσουν την εξαπάτηση αυτή τη φορά κάποιων κοινωνικών κατηγοριών του πληθυσμού; Η εσωτερική  υποτίμηση αναφορικά με μισθούς έγινε τα προηγούμενα χρόνια χωρίς όμως να συνοδευτεί με όλες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις; Σε ένα ζήτημα που η κυβέρνηση θα έπρεπε να δεσμευτεί είναι αν θα κάνει τις επιπλέον μεταρρυθμίσεις που η χώρα έχει ανάγκη και ότι θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να προσελκύσει ιδιωτικές επενδύσεις που είναι οι μόνες που μπορούν να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και σταθερής απασχόλησης τα επόμενα χρόνια. Διαφορετικά το «με το βλέμμα στραμμένο ψηλά» δεν έχει κανένα περιεχόμενο.

Αναδιανέμεις πλούτο όταν παράγεις πλούτο με δικά σου μάλιστα μέσα. Οι πρόσοδοι από δανεικά και να ζεις πάνω από τις δυνατότητες σου, είναι αυτά που μας οδήγησαν στο σημερινό σημείο. Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια δεν επιδιώξαμε να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία προς όφελος του συνόλου των φορολογούμενων. Αντίθετα κυριάρχησαν ιδεοληψίες πίσω από τις οποίες κρύβονται μεγάλα ή μικρά συμφέροντα ομάδων που νεμόταν και διασπάθιζαν για ίδιο όφελος το δημόσιο πλούτο.     

Τα  θέματα για την Ανάπτυξη με τα οποία θα πρέπει να αναμετρηθεί στο άμεσο μέλλον η κυβέρνηση, είναι: η δημιουργία ενός παραγωγικού μοντέλου προσανατολισμένου στις εξαγωγές που θα έχει σαν κινητήριο μοχλό τον ιδιωτικό τομέα. Παράλληλα με την λειτουργία ενός σύγχρονο κράτος και μίας δημόσιας διοίκησης αποτελεσματικής  ικανής να διασφαλίζει ένα σταθερό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις. Το οποίο θα μπορεί να στηρίζει την καινοτομία, τις νέες τεχνολογίες, την έξυπνη εξειδίκευση, την πράσινη ανάπτυξη με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και θα συμβάλλει στη αξιοποίησης και ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας.  Όπως είναι το σύμπλεγμα το αγροτοδιατροφικό, του τουρισμού – πολιτισμού, της οικονομίας της γνώσης, της πράσινης ανάπτυξης - ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κλπ.  Όπως  ήταν το πρόγραμμα Ήλιος που καθιστούσε την χώρα εξαγωγέα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αντί του διακομιστεί των αγωγών φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων.

Αυτά είναι ορισμένα μόνο παραδείγματα που μπορεί να κάνουν συγκεκριμένο το περιεχόμενο γύρω από την Ανάπτυξη και για τα οποία θα πρέπει να αξιολογηθούν οι όποιες πολιτικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, πέρα από τις γενικόλογες διακηρύξεις και τις αντικρουόμενες δηλώσεις των υπουργών της.   

artemakism@ameksa.gr    

Αρτεμακης Μιχάλης

Οικονομολόγος

Πρόκειται για στροφή;

Αρκετοί είναι εκείνοι που αντιλαμβάνονται το βάθος και τα αίτια της κρίσης στη χώρα;

Και ότι αυτή είναι πρωτίστως πολιτική, πολιτισμική, κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική, σε αυτή τη φάση της κρίσης; Η περίοδο της συνεχούς ανάπτυξης μετά την μεταπολίτευση και ιδιαίτερα από το 1981 και μετά. Εκτός από την δημιουργία της Μεσαίας Τάξης, του Κράτους Πρόνοιας και ότι άλλο θετικό πρέπει να χρεώσουμε στη Μεταπολίτευση όπως την ενίσχυση και διεύρυνση της Δημοκρατίας, την μακρά περίοδο πολιτικής σταθερότητας, κλπ. Από ένα σημείο και μετά η χώρα και το πολιτικό της σύστημα δεν κατάφερε να παρακολουθήσει τις αλλαγές της παγκοσμιοποίησης και της συμμετοχής της στη Νομισματική Ένωση, ώστε να υιοθετήσει έγκαιρα μια σειρά μεταρρυθμίσεων αναφορικά με των εκσυγχρονισμό της και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της. Αντίθετα έμεινε προσκολλημένη στο παρελθόν στα «κεκτημένα», στην ακινησία , υπό το φόβο του πολιτικού κόστους. Δημιουργώντας ένα παρακμιακό Αξιακό Σύστημα με έντονα τα στοιχεία του ατομικισμού, του κοινωνικού αυτοματισμού, του ωχαδερφισμού, της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας ή της επιχειρηματικότητας της αρπαχτείς, της αντικατάστασης της όποιας αξιολόγησης με το πελατειακό σύστημα, της υποκατάστασης οποιασδήποτε σοβαρής συζήτησης και ουσιαστικού δημοκρατικού διαλόγου για δικαιώματα και υποχρεώσεις, με το λαϊκισμό των παροχών προς όλους και μόνο των δικαιωμάτων, που μάλιστα θεωρούταν αιώνια, ανεξάρτητα από προβλήματα και αλλαγές στο εξωτερικό περιβάλλον αλλά και στο χρόνο.

Σε όλα αυτά πρωταγωνίστησε ένα νέο μπλοκ δυνάμεων «αντι-συστημικών» σε πρώτη φάση και αντι-μνημονιακών στην συνέχεια από την ριζοσπαστική αριστερά και ακροαριστερά μέχρι την ακροδεξιά του ευρωσκεπτικισμού και ότι «ένας άλλος δρόμος ήταν εφικτός», που εκφράστηκε με το κίνημα των «αγανακτισμένων» στις πλατείες; Αυτά τα κινήματα, παράλληλα με εκείνα του «δεν πληρώνω» και τις διάφορες ισχυρές συντεχνίες του δημόσιου τομέα, διαμόρφωσαν και ενίσχυσαν τελικά την νέα πραγματικότητα της δημοκρατίας των συναισθημάτων.

Όλα αυτά στην πορεία αποδείχτηκαν όχι μόνο ανεφάρμοστα, αλλά και οι ίδιοι οι θιασώτες τους αναγκάστηκαν να κάνουν στροφή 180^ο αφού όμως πρώτα ανέλαβαν να διαχειριστούν την διακυβέρνηση της χώρας.  

Η πρώτη απόπειρα της 7μηνης  διακυβέρνησης όχι μόνο οδήγησε στην αποτυχία της διαπραγμάτευσης: κατάργηση των μνημονίων, διαγραφής του χρέους και κατάργηση της λιτότητας; Αλλά είχε και σαν συνέπεια να αυξηθεί το «κόστος της αξιοπρέπειας» με ένα νέο Μνημόνια (MοU ΙΙΙ) και να επιβαρύνει την χώρα με 85 δις, χωρίς να ήταν αναγκαίο. Εκτοξεύοντας το δημόσιο χρέος πάνω από το 200% του ΑΕΠ και καθιστώντας το μη βιώσιμο.   Ήταν τελικά το αποτέλεσμα των πειραματισμών νεοφώτιστων ή της συνωμοσίας των άσχετων ή αδαών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ;

Τώρα όμως έχει φτάσει η ώρα της Αλήθειας! Τα ψέματα έχουν τελειώσει!

Το αντιμνημονιακό μέτωπο κατάρρευσε, οδηγώντας σε διάσπαση το  μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ (αυτό που μέχρι χθες θεωρούταν το Ευρωπαϊκό παράδειγμα κόμματος της Αριστεράς) και μαζί με το όποιο ηθικό πλεονέκτημα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Φτάνει μόνο να δει κανείς με τι πολιτικούς στόχους ανέλαβε την εξουσία και που τελικά έχει καταλήξει σήμερα, χωρίς να έχει το ελάχιστο πολιτικό θάρρος να σιγοψιθυρίσει  ότι έκανε λάθος και να ζητήσει συγνώμη από το λαό που συνεχίζει να μιλά στο όνομα του έχοντας ασφαλώς την πλήρη νομιμοποίηση σαν το πρώτο κόμμα. Μόνο που οι καιροί ου μενετοί. Η άνοδο και η πτώση δεν απέχουν πολύ!

Αυτό που μπορούμε να πούμε εκ πρώτης όψεως είναι: ότι δεν πρόκειται για στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς την σοσιαλδημοκρατία; Εκτός και αν χωρίς να ανοίξει ο ελάχιστος διάλογος στο χώρο του κάποιοι πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να συμβεί αλά ελληνικά, σαν αρχηγικό κόμμα που φαίνεται ότι είναι;

artemakism@ameksa.gr    

Ύστερα από ένα Παραμύθι θα Επιστρέψουμε στην Πραγματικότητα;

Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το β' τρίμηνο του 2015 (Q2) το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε 0,9%! Ποιος μπορούσε να το πιστέψει; Αφού ούτε το export παρουσίασε βελτίωση αλλά ούτε και οι επενδύσεις ιδιωτικές και δημόσιες παρουσίασαν καμιά ιδιαίτερη αύξηση; Αρά τι μένει; η κατανάλωση. Η οποία αυξήθηκε σημαντικά. Οι Έλληνες στους πρώτους μήνες της κυβέρνησης της πρώτης φοράς αριστεράς, αύξησαν την κατανάλωση τους. Ιδιαίτερα αυξήθηκαν οι λιανικές πωλήσεις που παρουσίασαν αύξηση 3,9% το Μάιο σε ετήσια βάση. Επίσης απογειώθηκαν οι αγορές αυτοκινήτων το α’ τρίμηνο παρ' όλο που δεν έχουν δοθεί τα στοιχεία του β' τριμήνου. Ποιος ήταν ο παράγοντας που αύξησε την κατανάλωση; Η δημιουργία κλίματος αβεβαιότητα από την κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς! Στην αρχή γιατί πίστεψαν σε μια συμφωνία και στη συνέχεια γιατί φοβήθηκαν ότι θα χάσουν τα ευρώ τους και το έριξαν στο shopping. Αυτό τελικά ξέρετε που οδηγεί μια οικονομία; Στη απώλεια της αποταμίευσης για επενδύσεις και την διοχέτευση της στην κατανάλωση, όταν μάλιστα πρέπει να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο σε περιόδους ύφεσης.  Όταν λοιπόν ακούω ή διαβάζω ότι αυτή η κυβέρνηση "διαπραγματεύτηκε" διαλύοντας στην κυριολεξία ή παραγνωρίζοντας  τις ανάγκες της εθνικής οικονομίας και οδηγώντας την χώρα στα capital controls στην πιο κρίσιμη φάση της κρίσης της, νομίζω οτι όλοι αυτοί που τα γράφουν και τα υποστηρίζουν μάλλον αγνοούν στοιχειώδεις κανόνες Οικονομίας και Πολιτικής. Η αναξιοπιστία της χώρας στους τελευταίους εφτά (7) μήνες έχει φτάσει στο ζενίθ της. Ας ευχηθούμε η τελευταία επιλογή του Α. Τσίπρα σαν πρωθυπουργού αυτής της χώρας να ήταν η προκήρυξη αυτών των εκλογών και να γίνει δυνατό να οδηγήσουν σε λύση και σε πολιτική σταθερότητα για την επόμενη τετραετία. Διαφορετικά το Grexit  όχι μόνο δεν θα το έχουμε αποφύγει αλλά θα είμαστε πολύ πιο κοντά. Αυτοί που κατάγγελλαν οτι η χώρα είχε μετατραπεί σε πειραματόζωο της τρόικας, τελικά ήταν αυτοί οι ίδιοι που επιχείρησαν να το κάνουν με το να προσπαθήσουν να εφαρμόσουν τις ιδέες μιας ομάδας  μη συμβατικών οικονομολόγων που ονειρευόταν διαγραφή του χρέους, New Deal και μεταφορές πόρων και ότι  θα μπορούσαν να αλλάξουν την Ευρώπη με όχημα την Ελλάδα του 2% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης και το ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ χωρίς οι ομογάλακτοι τους στην Ευρώπη να ξεπερνούν το 2 - 6%. Οι Φαντασιώσεις και τα Παραμύθια  όμως πάντα έχουν ένα Τέλος, που δεν είναι αυτό που αυτές/α θέλουν, αλλά αυτό που επιβάλει η Πραγματικότητα. Αν τελικά έχουμε περάσει την παιδική ηλικία  και έχουμε ενηλικιωθεί σαν κοινωνία θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο Αλέξης ήταν μια παρένθεση μιας παιδική μας αδυναμία που πλέον δεν θα θέλαμε να ξανα-επιστρέψει;

artemakism@ameksa.gr           

Η Κρίση της Πολιτικής και η ανάγκη άμεσης ενηλικίωσης σημαντικού τμήματος της κοινωνίας των πολιτών

Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ τι διαπραγματεύεται να υπογράψει; Συμφωνία, Επώδυνη Συμφωνία, Νέο Μνημόνιο, Συμφωνία «ήπιας προσαρμογής, που αφήνει χώρο στη ανάπτυξη» ή Εξαναγκασμό; Και αν πρόκειται για τις διάφορες παραλλαγές της Συμφωνίας θα πρέπει να είναι έτοιμος και να την εφαρμόσει; Αν όμως πρόκειται για Εξαναγκασμό Πώς είναι δυνατόν να εφαρμοστεί;

Έτσι και αλλιώς σε κάθε περίπτωση για να εκταμιεύει τα νέα δάνεια ύψους 90 δις που εκτιμά ότι χρειάζεται η χώρα το ΔΝΤ μέχρι το 2018, θα πρέπει να εφαρμόζει τα μέτρα που έχει συμφωνήσει με το κουαρτέτο αφού προβλέπονται ξανά διαδικασίες περιοδικής αξιολόγησης από τους θεσμούς για την ικανότητα της κυβέρνησης της «πρώτης φοράς Αριστεράς» να υλοποιεί και να εφαρμόζει Μνημόνια;

Τελικά αντιλαμβάνονται εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ ότι ο διαχωρισμός της Ελληνικής Κοινωνίας όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς σε τι πολιτικούς παραλογισμούς έχει οδηγήσει την πολιτική ζωή της χώρας; Και τι τεράστια ζημιά παράλληλα έχει γίνει, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2009 και στο να μπορέσουμε σαν κοινωνία έγκαιρα να αντιληφθούμε τις πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν στη χειρότερη οικονομική κρίση μετά το πόλεμο, άλλα και πώς θα ξεπεράσουμε χρόνιες παθογένειες οικονομικές και πολιτικές, ανασυγκροτώντας και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις να γίνουμε μια Κανονική Ευρωπαϊκή χώρα περιορίζοντας τη διαπλοκή, το πελατειακό κράτος, τη υψηλή διαφθορά και φοροδιαφυγή, την ισχνή παραγωγική βάση μας το ελλειμματικό εμπορικό μας ισοζύγιο, που χαρακτηρίζει το νεότερο Ελληνικό Κράτος από την ίδρυση του μέχρι και της μέρες μας. Αυτό προϋπόθετε πάνω από όλα την εθνική συνεννόηση και συνεργασία όλων των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου;    

Αντί αυτών ζήσαμε τη απόλυτη κυριαρχία ενός δεξιού – αριστερού  εθνικο-λαϊκισμού στη πολιτική ζωή της χώρας, την ήττα της Πολιτικής, τα ψεύτικά τα λόγια τα μεγάλα για ότι «ένας άλλος κόσμος ήταν εφικτός» μακριά από μνημόνια! Ζήσαμε ένα εμφυλιακό  κλίμα με προδότες, τσολάκογλους, νενέκους, μερκελιστές, κλπ που υποβάθμισε και έβλαψε βαθιά την λειτουργία της  ίδιας της δημοκρατίας μας και διέσυρε πρόσωπα και υπολήψεις. Και σε όλα αυτά πρωταγωνιστής και βασικός υπεύθυνος μετά το 2009 είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ τα κόμματα του σημερινού κυβερνητικού σχηματισμού που «διαπραγματεύτηκαν σκληρά» με «αξιοπρέπεια» απειλώντας με Κούγκι αλλά τελικά έφεραν το 3^ο Μνημόνιο για την χώρα, εκεί που φαινόταν ότι ήμασταν πολύ κοντά στην έξοδο και δεν θα χρειαζόταν άλλο.

Μπορεί ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας των πολιτών, αυτό πλέον να το αντιλαμβάνεται καθαρά όπως και τις τεράστιες ευθύνες που έχει ο συνασπισμός των κομμάτων της συν-κυβέρνησης.  Όμως ένα άλλο εξ ίσου σημαντικό μέρος της συνεχίζουν να μεταφέρουν τις πολιτικές ευθύνες στο «παλαιό πολιτικό σύστημα», λες και αυτό διαπραγματεύτηκε τους έξι μήνες που οδήγησε την χώρα σε ασφυξία ρευστότητας και στα capital controls, στην επιστροφή στη ύφεση στην αύξηση της ανεργίας και στα ελλείμματα ξανά κατά πάσα πιθανότητα για το 2015;

Αυτές οι αντιλήψεις εκφράζουν ένα ανορθολογικό και άχρονο τρόπο σκέψεις που έχει έντονα τα στοιχεία της προσπάθειας αποφυγής της ατομικής και συλλογικής ευθύνης της διαδεδομένης αντίληψης που εκφράστηκε σε όλη την διάρκεια της κρίσης αλλά και πριν ότι για τα όποια προβλήματα μας φταίνε πάντα οι άλλοι και όχι εμείς.

Γιατί ασφαλώς ό καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του στα πλαίσια της δημοκρατικής λειτουργίας  του πολιτικού μας συστήματος και της ελευθερίας στις επιλογές του όσα αφορά όχι μόνο τι ψηφίζει αλλά και των πολιτικών συνεπειών που έχει η ψήφος. Στην δικιά μας περίπτωση, παρά την οριστική ρήξη που συντελείται με το αντιμνημονακό παρελθόν των κυβερνώντων συνεχίζουν μεγάλα ποσοστά πολιτών να στηρίζουν και να κάνουν αποδεκτές τις πολιτικές εκείνες που αποδειχτήκαν όχι μόνο ανεφάρμοστες αλλά και τεράστια ψέματα.

Που είχαν και έχουν μάλιστα σοβαρές συνέπειες  για το μέλλον της χώρας. Όχι μόνο αναφορικά με την Οικονομία και τα 40 δις του νέου κόστους από το τρόπο διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη – Τσίπρα, την  αύξηση της ανεργίας λόγω των capital controls που για το μήνα μόνο  Ιούλιο χάθηκαν εξ αιτίας τους πάνω από 16.658 θέσεις εργασίας, αλλά και για την διεθνή αναξιοπιστία της χώρας που την οδήγησαν σε τεχνικό default έναντι του ΔΝΤ, σαν την πρώτη ανεπτυγμένη χώρα που δεν μπόρεσε να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, πράγμα που είχε να συμβεί μέχρι τότε μόνο με χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου.

Αυτή η συνεχή αποφυγή των ατομικών αλλά και συλλογικών ευθυνών δείχνει ότι σημαντικά τμήματα της κοινωνίας των πολιτών βρίσκονται στην παιδική ηλικία και αρνούνται πεισματικά να ενηλικιωθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Έτσι όμως δεν μπορεί να ωριμάσει η δημοκρατία μας, αλλά ούτε ένα κόμμα μπορεί να μετατραπεί από αντισυστημικό σε μεταρρυθμιστικό ικανό να κυβερνήσει, όταν μάλιστα η όποια ηγετική του ομάδα αρνείται να πει την αλήθεια δημόσια και να κάνει την αυτοκριτική  της όχι μόνο για τις ψευδαισθήσεις της αλλά για το γεγονός ότι ήταν και είναι φορέας ιδεών μια αριστεράς που έχει πλέον ολοκληρώσει τον κύκλο ζωής της τουλάχιστον όσο αφορά τον Ευρωπαϊκό χώρο.

artemakism@ameksa.gr        

Το Μοντέλο Πολιτικής Συνεννόησης ψηφίζω ΝΑΙ ή ΟΧΙ και εννοώ το αντίθετο!

Τι άσχημα παιγνίδια παίζει η ζωή; Όταν οι επιλογές μας είναι σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα; Τελικά παρασύροντας ένα ολόκληρο λαό τον οδηγείς να ψηφίσει ΟΧΙ εννοώντας ΝΑΙ! Αυτό θα μπορούσε να διαμορφώσει ένα Νέο Μοντέλο Πολιτικής Συνεννόησης;  Αν συμβεί μια φορά όπως στη περίπτωση του δημοψηφίσματος της 5^ης Ιουλίου, μπορεί να το χαρακτηρίσεις σαν παράκρουση μιας αδιέξοδης στρατηγικής που ψάχνει το απεγκλωβισμό της; Ούτε Ρήξη, ούτε έξοδο από το Ευρώ; Όταν όμως αυτό συμβαίνει να επαναλαμβάνεται όπως προχθές στην ψηφοφορία της Βουλής με τους 17 βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν ΝΑΙ αλλά στην συνέχεια αιτιολογώντας με κείμενο τους την θέση τους μας λένε ότι ουσιαστικά το ΝΑΙ είναι ΟΧΙ! Τότε πλέον πρέπει να αναρωτηθούμε ότι εκτός από την «παρά φύση» κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Ο ένας εκ των δύο κομματικών εταίρων ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι «κανονικό κόμμα». Παρά την «βίαιη ωρίμανση» πριν τις τελευταίες εκλογές  κατά Γ. Δραγασάκη, δεν «μπορεί να κυβερνήσει» πάντα σύμφωνα με το Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης;   

Τελικά πόσο ακριβά θα πρέπει να πληρώσουμε σαν χώρα τους πειραματισμούς από Μαθητευόμενους Μάγους και με την συναίνεση μεγάλου τμήματος του λαού, σε μια τόσο δύσκολη και κρίσιμη συγκυρία; Εκτός από τις αδυναμίες και την ανικανότητα του  Πολιτικού Συστήματος που τμήμα του, αναγνώρισε έστω και καθυστερημένα τα λάθη του και προσπάθησε να απαλλαγεί  από το «πολιτικό κόστος» και να προχωρήσει έστω και ατελώς σειρά από μεταρρυθμίσεις και αλλαγές ιδιαίτερα όσο αφορά τις Δημοσιονομικές Πολιτικές της χώρας και ασφαλώς κάτω από τα ασφυκτικά χρονικά πλαίσια των Μνημονίων και των Δανειστών μας.  Από την άλλη όμως η κοινωνία μας δείχνει τελείως ανώριμη να αντιληφθεί και να διαβάσει τις νέες πραγματικότητες, να αποδεχτεί Μεταρρυθμίσεις και Αλλαγές που να της επιτρέπουν να λειτουργεί φυσιολογικά, απορρίπτοντας το παράδειγμα προ-κρίσης - να ζει με βάση το τι παράγει και όχι συνεχώς πάνω από τις δυνατότητες της, με δανεικά -  σε ένα άκρως ανταγωνιστικό εξωτερικό περιβάλλον όπως είναι αυτό μιας Νομισματικής Ένωσης. Μιας Ένωσης χωρών στη οποία δεν υπάρχουν «εθνικά δίκαια» αλλά διαφορετικά συμφέροντα.

artemakism@ameksa.gr