ΕΛΙΑ – Δημοκρατική Παράταξη και Ευρωεκλογές

Το εγχείρημα συγκρότησης της ΕΛΙΑΣ – Δημοκρατικής Παράταξης υλοποιήθηκε. Μέσα από τις αντιφάσεις του. Αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τις παθογένειες του χώρου της κεντροαριστεράς. Του σήμερα και όχι του αύριο. Ας μείνω σε δύο - τρεις: πολυδιάσπαση – κατακερματισμός – ατομικές στρατηγικές πολιτικών προσώπων. Μπορεί το Πασοκ να ανέλαβε να διαχειριστεί την κρίση, κατά κύριο λόγο προϊόν του Καραμανλικού δημοσιονομικού εκτροχιασμού, που άφησε άναυδους τους εταίρους μας και την διεθνή κοινότητα, με τα ψεύτικα στοιχεία που έδινε για το δημόσιο έλλειμμα, με τα επονομαζόμενα greek statistics. Μπορεί και αυτό να μην απέφυγε λάθη, πολιτικές ανεπάρκειες,  έλλειψη στρατηγικού σχεδίου για διαχείριση της κρίσης με δικαιότερη κατανομή των βαρών της ως προς τους πιο αδύνατους κοινωνικά. Παρόλα αυτά το πολιτικό κόστος που του επιμερίστηκε είναι δυσανάλογο των ευθυνών του, σε σχέση με την αντιπολίτευση και τον ανέξοδο αριστερό – δεξιό λαϊκισμό της, σε υποτιθέμενες εναλλακτικές πολιτικές, αντιμετώπισης της κρίσης.

Η ΕΛΙΑ καλείται να δοκιμαστεί ξεκινώντας, από μια εκλογική αναμέτρηση, σε μια δύσκολη φάση όχι μόνο για την χώρα αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Ακόμα είναι ορθάνοικτες  οι πληγές της οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα μεταξύ των χωρών του Νότου στην Ευρωζώνη, με αποκορύφωμα την αύξηση των δυνάμεων του ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη.

Νομίζω ότι δεν θέλει ιδιαίτερο σχολιασμό το πολιτικό κλίμα που επικρατεί στη χώρα, μέσα στο οποίο  καλούνται οι πολιτικές δυνάμεις να διεξάγουν τον προεκλογικό τους αγώνα. Έστω και αν αυτός γίνεται κάτω υπό την σκέπη των μεγάλων ευρωπαϊκών κομμάτων: Σοσιαλιστών, Λαϊκού, Φιλελευθέρων, Πράσινων, Ριζοσπαστικής Αριστεράς, κλπ.

Η εκτίμηση γενικά είναι ότι θα κυριαρχήσουν τα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα σε βάρος των αναγκαίων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η Ε.Ε. έτσι ώστε να υπάρξει και νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή ιδέα της ενοποίησης και ολοκλήρωσης, μετά μάλιστα την αναδίπλωση και ανάπτυξη των δυνάμεων του ευρωσκεσκεπτικισμού και των διάφορων τύπων εθνικισμών.

Αυτό επιχείρησε να κάνει και ο Μάρτιν Σουλτς με την ομιλία του στη ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ την δεύτερη μέρα. Από την αρχή της ομιλίας του ξεκαθάρισε ότι μιλά σαν Ευρωπαίος και όχι Γερμανός πολιτικός της αριστεράς, αναδεικνύοντας τι Ευρώπη ο ίδιος ονειρεύεται. Με σαφή τη διάκριση αριστεράς/δεξιάς. Μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της ισονομίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ανάπτυξης, της απασχόλησης, της μείωσης των ανισοτήτων μεταξύ Βορρά – Νότου. Εν κατακλείδι διατύπωσε την πρόταση του για «περισσότερη κοινωνική Ευρώπη».

Σε αυτό τον αγώνα για μια διαφορετική Ευρώπη, πρέπει να δούμε και την θέση της χώρας μας στη μεταμνημονιακή εποχή.

Χωρίς αλλαγές στους συσχετισμούς δυνάμεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο χωρίς την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού κόμματος και την υποχώρηση των δυνάμεων του ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες και λαϊκή δεξιά) αλλά και των δυνάμεων του ευρωσκεπτικισμού και της ριζοσπαστικής αριστεράς, δεν είναι εφικτές οι αλλαγές για μια περισσότερο δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη. Η εκλογή στη θέση του προέδρου της επιτροπής του υποψήφιου Μάρτιν Σουλτς γίνεται για πρώτη φορά από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και όχι όπως στη περίπτωση του Ζοζέ Μπαρόζο, από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών, με μυστικές διαδικασίες και διαβουλεύσεις, βάση του συσχετισμού δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Έτσι αποκτά καθοριστικό πολιτικό ρόλο και αρμοδιότητες, αφού γίνεται με μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τον ποιο αντιπροσωπευτικό από τους θεσμούς της Ε.Ε..

Οι αλλαγές αυτές στη Ευρώπη επηρεάζουν θετικά και τις αλλαγές στη χώρα μας, ιδιαίτερα στη σημερινή φάση κατά την οποία η αλληλεξάρτηση μας έχει γίνει ακόμα στενότερη και μεγαλύτερη. Ας θυμηθούμε μόνο ότι οι πιστωτές μας  όσον αφορά στο μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους της χώρας, είναι πλέον οι άλλες χώρες εταίροι μας στη Ευρωζώνη και όχι οι αγορές και οι ιδιώτες.  

Κατά συνέπεια οι ευρωεκλογές δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται σαν εκλογές χαλαρής ψήφου. Αντίθετα αποκτούν σημαντική πολιτική σημασία και για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, οι οποίες επηρεάζονται άμεσα από τις πρόσφατες αλλά και σε εξέλιξη αλλαγές για «περισσότερη Ευρώπη», (κοινή δημοσιονομική πολιτική, τραπεζική ενοποίηση, κοινές νομισματικές πολιτικές, κλπ).

Για μας έχουν και ένα επί πλέον  χαρακτήρα, που είναι η προσπάθεια ενότητας, ανανέωσης και εκσυγχρονισμού της κεντροαριστεράς με την συγκρότηση της ΕΛΙΑΣ – Δημοκρατικής Παράταξης, παρά το γεγονός ότι δυστυχώς δεν κατάφερε να ενώσει όλες της τις δυνάμεις και ειδικά την ΔΗΜΑΡ. Όμως έγινε η αρχή για την ενότητα και συσπείρωση του όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους των δυνάμεων της σε πολιτικό επίπεδο, ενώ παραμένει ανοικτός ο δίαυλος επικοινωνίας και συνεννόησης με όλες της δυνάμεις της, που δεν έχουν ανταποκριθεί μέχρι σήμερα.   Το ζητούμενο είναι να εκφραστεί και στο κοινωνικό επίπεδο. Στην κοινωνία των πολιτών. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα, για να υπάρξει η υπέρβαση της παθογένειας των ατομικών εγώ, των μικρο-μάγαζων και των ξεχωριστών κομματικών αμβώνων, που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να εκπέμπουν την μιζέρια μιας «καθαρότητας», χωρίς αρχές ιδεολογικές και πολιτικές. Θολώνοντας την εικόνα της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, που σχεδόν το σύνολο των όποιων μεγάλων αλλαγών υπήρξαν σε αυτή τη χώρα, ιδιαίτερα μετά την μεταπολίτευση, της ανήκουν. 

Αρτεμακης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr     

Πολιτική – Κόμματα – Πρόσωπα και Πολιτικό Σύστημα

Η πολιτική για ορισμένους είναι ένα άγριο πόκερ για σκληρούς και αδίστακτους παίκτες χωρίς αρχές και ιδεολογία. Για άλλους είναι ένα χαζοχαρούμενο event δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας, κενό λόγου και περιεχομένου.

Μήπως η έλλειψη στοιχειώδους παιδείας στην Πολιτική Επιστήμη και όχι μόνο, οδηγεί σε όλα τα παραπάνω, παράλληλα με την παράκρουση  υπό την πίεση που άσκησε και ασκεί η κρίση, η οποία οδηγεί μεγάλες κατηγορίες του πληθυσμού στην πλήρη απαξίωση θεσμών και προσώπων που τους εκπροσωπούν; Η αναζήτηση φανταστικών σωτήρων από μυθικούς γαλαξίες κάθε λίγο εμφανίζεται να κυριαρχεί στη δημόσια εικόνα, αλλά όχι στο δημόσιο λόγο. Μια εικόνα είναι όσο χίλιες λέξεις. Καγχάζουν οι μιντιακοί  φωστήρες της χειραγώγησης. Όμως η λύση είναι ο πολιτικός ορθολογισμός, ο οποίος μπορεί να μην έχει την ευκολία του προσωρινού και του εφήμερου, όμως είναι η μόνη απάντηση στη λύση του πραγματικού προβλήματος που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα, και προϋποθέτει ταυτόχρονα την επανάσταση συνειδήσεων και των συμπεριφορών όλων μας. 

Παράλληλα απαιτείται ο εκσυγχρονισμός και η ριζική αλλαγή στο πολιτικό μας σύστημα. Η μετατροπή του σε ένα σύστημα ευθύνης απέναντι στους πολίτες και στη χώρα. Που δεν θα διστάζει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του μπροστά από το οποιοδήποτε «πολιτικό κόστος», όταν πρέπει να διασφαλίσει και να υπερασπιστεί το δημόσιο συμφέρον. Το οποίο θα λειτουργεί μέσω συνεννόησης και συγκλίσεων, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, όταν το εθνικό συμφέρον το απαιτεί. Η δημοκρατία απαιτεί τη ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών μέσω μεταρρυθμίσεων στο πολιτικό σύστημα, με παράλληλη κατάργηση της αδιαφάνειας, κομματοκρατίας, πελατειακών σχέσεων, της διανομής του κράτους και των υπηρεσιών του στο εκάστοτε κόμμα που είναι στη εξουσία  και κατάργηση των προνομίων στους πολιτικούς όπως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, κλπ

Αυτά επιβάλλει η σύγχρονη πολιτική πρακτική  για την λειτουργία ενός κράτους δικαίου. Ενός σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κράτους. Το πρόβλημα είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί και η λειτουργία τους και όχι τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα δεν υποκαθιστούν και δεν μπορεί να είναι πάνω από τους θεσμούς, αν θέλουμε η δημοκρατία μας να λειτουργεί. Τα κόμματα αποτελούν βασικούς και αναντικατάστατους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, άρα ο εκσυγχρονισμός τους και η δημοκρατική τους λειτουργία, αποτελεί και την εγγύηση για την ίδια την δημοκρατία σε μια χώρα, κατά συνέπεια και για την χώρα μας . Ο εκσυγχρονισμός του πολιτικού μας συστήματος είναι μονόδρομος για την έξοδο από την πολιτική κρίση που μας ταλανίζει, παράλληλα με την οικονομική, που αποτελεί και τη βασική προϋπόθεση εξόδου και από την οικονομική κρίση της χώρας. 

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr     

Σχολιάζοντας την επικαιρότητα μέσω Κοινωνικής Δικτύωσης

ΕΛΙΑ: συνέντευξη τύπου, από τους εκπροσώπους της ΕΛΙΑΣ για να παρουσιάσουν τους στόχους της συνδιάσκεψης που ξεκινά το Σάββατο - Κυριακή στο Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας, όπου θα συμμετέχουν 1500 «σύνεδροι». Η συνδιάσκεψη είναι η ιδρυτική για την Ελιά – Δημοκρατική Παράταξη, στην οποία θα χαιρετήσει και ο υποψήφιος επίτροπος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος κος Μάρτιν Σουλτς.

ΝΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ: τελευταία έχει γίνει λάστιχο μια φράση που είχε πει ο Μάο Τσε Τούνγκ: «αφήσετε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν». Τελικά όμως πρέπει να θυμηθούμε και λίγο την ιστορία και που οδήγησε η φιλοσοφία του μεγάλου «Τιμονιέρη» την χώρα του. Θυμίζω στην «Πολιτιστική Επανάσταση». Τι ήταν η «Πολιτιστική Επανάσταση» όλοι πλέον το ξέρουμε. Πολύ περισσότερο το ξέρει η ηγεσία του Κ.Κ.Κ. που στην συνέχεια έκανε την επιλογή να υιοθετήσει την αγορά και τον πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό για την ανασυγκρότηση της χώρας από τα ερείπια της «Πολιτιστικής Επανάστασης» του μεγάλου «Τιμονιέρη».

ΠΟΤΑΜΙ: «Το Ποτάμι είναι ένα κίνημα που κλέβει ιδέες από την Αριστερά, από την φιλελεύθερη παράταξη» Στ. Θεοδωράκης.

«Το κίνημα Μ5S του Μπέπε Γκρίλο είναι ένα «κίνημα πέρα από την Δεξιά και την Αριστερά» λέει το πρόγραμμα του.

Και οι δύο μαζί διακηρύττουν ότι είναι κινήματα πολιτικά, «χωρίς πολιτικούς». Εννοούν τους επαγγελματίες πολιτικούς. Για να δώσουν έμφαση στη «κοινωνία των πολιτών». Ακούγοντας τον Σ. Θεοδωράκη χθες, ότι το πρόγραμμα «εθνικής ανασυγκρότησης» θα διαμορφώσουν οι πολίτες ακούγετε ωραία!!   Όμως χωρίς πολιτικά σχέδια – προγράμματα, χωρίς ιεραρχικές δομές και στοιχειώδη οργάνωση, μπορεί να γίνει; Εντάξει τα social media, μπορεί να έχουν ενισχύσει τις μορφές αμεσοδημοκρατίας, όμως δεν έχουν υποκαταστήσει τα πολιτικά κόμματα σαν θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Ο Ιταλικός τύπος και ιδιαίτερα η εφημερίδα Repubblica (εφημερίδα της κεντροαριστεράς) και από τις πιο έγκριτες στην Ε.Ε., που διαβάζεται σε πολλές χώρες, χαρακτηρίζει το κίνημα του Μ5S και ιδιαίτερα το ιδρυτή του σαν «κίνημα αντιπολιτικής». Με βάση και τη ίδια την εμπειρία οι διαδικασίες συμμετοχής των μελών του, μέσω της κοινωνικής δικτύωσης για την λήψη αποφάσεων στα θέματα πολιτικών ή αντιμετώπισης προβλημάτων, όλο και περισσότερο εκφυλίζονται.

Για αυτό είναι προτιμότερο «να κολυμπάς κόντρα στο ρεύμα» μια άλλη σημαντική φράση του «μεγάλου τιμονιέρη».

ΧΗΜΙΚΑ: αποχή από τις Ευρωεκλογές αποφάσισαν οι κάτοικοι της Γαύδου, διαμαρτυρόμενοι για την καταστροφή των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο. Μάλλον διαθέτουν μεγαλύτερη και καλύτεροι ενημέρωση από τους υπόλοιπους πολίτες άλλων περιοχών στη Ε.Ε. που και αυτούς αφορά άμεσα το πρόβλημα!!

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr     

Η μη συμμετοχή για συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου που οδηγεί;

Το κλίμα ήταν «κλίμα ήττας από εμφύλιο», δυστυχώς ελάχιστοι καταλάβαιναν ότι η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς γίνεται σε κλίμα ήττας και υποχώρησης.

Μπορεί να γινόταν αναφορές στο πρόβλημα όλη αυτή την περίοδο. Το θέμα είναι ότι κανείς δεν έκανε κάτι για να αποτραπεί, ή διαφορετικά ελάχιστοι ήταν εκείνοι που προσπαθούσαν να το αντιστρέψουν. Αντίθετα οι περισσότεροι εργαζόταν για την ενίσχυση του. Ύστερα από μια προσπάθεια κάποιον μηνών για την ανασυγκρότηση και ενότητα του χώρου, με τα όποια αποτελέσματα είχαν επιτευχθεί μέσα από κάποιες διαδικασίες, αυτοί που είχαν το πρόσταγμα αποφάσισαν «ότι δεν θα συμμετέχουν στην κορυφαία στιγμή της προσπάθειας που είναι η συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου». 

Το επιχείρημα είναι ότι δεν θέλουν να μπουν σε λογικές «κομματικών μηχανισμών». Όμως η πρόσκληση-έκκληση απευθυνόταν  και σε κόμματα, αυτό εμμέσως αποτελεί ένα αντικειμενικό πολιτικό γεγονός, που σε κάνει να μην μπορείς να το αποφύγεις.

Θα μπορούσες να το αποφύγεις, αν από την αρχή η έκκληση σου ήταν για δημιουργία ενός νέου κόμματος της κεντροαριστεράς. Αυτό όμως δεν προκύπτει ούτε κατ’ ελάχιστον  από την αρχική πολιτική πλατφόρμα των «58». Θα μου πείτε προέκυψε από το διάλογο από αρκετούς, όλη αυτή τη περίοδο. Σύμφωνοι, μόνο που κατά την γνώμη μου, δεν μπορεί να εκφράσει το πραγματικό πρόβλημα που σήμερα αντιμετωπίζει ο χώρος μας. Απλώς κάτω από ένα καινούριο «μανδύα» γίνεται η προσπάθεια άμεσα να λύσεις τα προβλήματα της κεντροαριστεράς. Όμως για την λύση τους, αναγκαία προϋπόθεση είναι ένας συστηματικός δημοκρατικός διάλογος σε βάθος χρόνου (όσος χρειαστεί), πολιτικός – ιδεολογικός. Τα ρεύματα σκέψης που διαπερνούν αυτό το χώρο, από τους φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές, δημοκράτες της αριστεράς, στην χώρα μας δεν είναι αποκρυσταλλωμένα, όσον αφορά στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, στο πεδίο εφαρμογής τους στην ελληνική κοινωνία και το πολιτικά μας σύστημα.

Από αυτή την πλευρά, η διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού φορέα, δεν μπορεί να είναι το αποτέλεσμα, βραχυπρόθεσμης στρατηγικής. Αντίθετα προϋποθέτει χρόνο.

Ο αντίλογος είναι, ότι λόγω της κρίσης, ο πολιτικός χρόνος έχει συντομεύσει. Ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος πρέπει να ξεπεραστεί με την εμφάνιση νέων πολιτικών υποκειμένων, τείνει να γίνει η κυρίαρχη αντίληψη στην κοινωνία, επειδή έχει φτάσει στο ναδίρ το αίσθημα αναξιοπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Εδώ υπάρχουν δύο σοβαρά ζητήματα που πρέπει να αξιολογηθούν. Το πρώτο είναι η αξιολόγηση μιας ανάλογης εμπειρίας από την κρίση του ιταλικού πολιτικού συστήματος,  η οποία οδήγησε στη ανατροπή των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας την δεκαετία του 90  και τελικά οδήγησε στο Μπερλουσκονισμό και στα αποσχιστικά κινήματα του Βορρά και την ιταλική κοινωνία σήμερα να περνά την μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση στη ιστορίας της. Το δεύτερο ζήτημα έχει σχέση με την ίδια τη χώρα μας. Η εμφάνιση νέων πολιτικών υποκειμένων, η οποία εν πολλοίς έχει γίνει, δεν οδηγεί αναγκαστικά σε έξοδο από την κρίση. Θυμίζω ότι δύο κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου είναι νέα, προϊόντα της κρίσης και ένα αντισυστημικό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει αξιωματική αντιπολίτευση και διεκδικεί να είναι η επόμενη κυβέρνηση στη χώρα. Την ίδια στιγμή το πολιτικό σύστημα της χώρας τείνει να καταλήξει σε ένα νέο δικομματικό δίπολο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που το νέο δίπολο, σε αντίθεση με το παρελθόν δεν φαίνεται να μπορεί να διασφαλίσει την πολιτική σταθερότητα της χώρας. Πολιτική σταθερότητα που αποτελεί sine qua non για την έξοδο της χώρας από την κρίση με ομαλό και δημοκρατικό τρόπο.

Οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς έπρεπε, από την μια πλευρά να εγγυηθούν την πολιτική σταθερότητα της χώρας, από την άλλη να ανοίξουν την συζήτηση γύρω από το νέο παράδειγμα ιδεολογικό – πολιτικό που έχει ανάγκη η χώρα για να βγει από την κρίση, και να οικοδομήσει ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος – κοινωνία.

Η δυναμική αυτού του εγχειρήματος, για να μπορεί να συντομεύσει και τον πολιτικό χρόνο, είχε σαν προϋπόθεση την ενότητα «χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις» του μεγαλύτερου τμήματος των δυνάμεων της και την επιτυχία της σε μια πολιτική αναμέτρηση  που έτυχε να είναι οι Ευρωεκλογές και οι Δημοτικές – Περιφερειακές. Σωστά λοιπόν θεωρούνταν το ορόσημο που θα σηματοδοτούσε και την επιτυχία της ανασύνθεσης του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου.

Τι μεσολάβησε και έχουμε την τελευταία ανατροπή; 

Οι δυσκολίες που πιθανόν να προκύπτουν από τις  διαδικασίες σε θέματα πολιτικά και οργανωτικά από τους κομματικούς μηχανισμούς, αλλά και την διαφορετικότητα απόψεων και εκτιμήσεων, ιδιαίτερα μετά την καθιέρωση του σταυρού, που δυσκολεύουν περισσότερο τις αναγκαίες συγκλίσεις και υποχωρήσεις για να καταλήξουν σε συνθέσεις και αποφάσεις; Ασφαλώς σοβαρό ρόλο έπαιξε η στάση της ΔΗΜΑΡ και των στελεχών της, που αρχικά είχαν στηρίξει το εγχείρημα.  

Αυτά όλα δεν μπορεί όμως να αποτελούν το άλλοθι, της στρατηγικής διαφοροποίησης των 58, ως προς το ορόσημο των ευρωεκλογών.   

Το αποτέλεσμα αγαπητοί φίλοι /σύντροφοι είναι αν με την παραπάνω ενέργεια σας δημιουργήσατε σημαντικές δυσκολίες στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, που αποτελεί τον κοινό σκοπό όλων μας.

Ας απαντήσει η ίδια η πράξη και η ζωή κατά το επόμενο βραχυμεσοπρόθεσμο διάστημα.

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr

Περιφερειακά – Τοπικά συστήματα και οι Εκλογές

Αυτή την περίοδο, τα Τοπικά – Περιφερειακά θέματα, λόγω και των επερχόμενων εκλογών αποκτούν ειδικό ενδιαφέρον. Ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας ενός τοπικού και περιφερειακού συστήματος, σαν επιστημονική βάση αναφοράς έχει την Περιφερειακή Επιστήμη. Αλλά όχι μόνο. Είναι αντικείμενο και άλλων επιστημονικών κλάδων: Πολιτικής Επιστήμης, Κοινωνιολογίας, Οικονομικών, Χωροταξίας,  κλπ και  προϋποθέτει διεπιστημονική συνεργασία, όπως και για το κράτος.

Η σπουδαιότητα που αποδίδεται στα τοπικά συστήματα στα σύγχρονα κράτη είναι σημαντική, λόγω της αποκέντρωσης πόρων και αρμοδιοτήτων από το κεντρικό κράτος σε Περιφερικό – Τοπικό επίπεδο. Μολονότι στη χώρα μας η Περιφερειακή – Τοπική αποκέντρωση δεν έχει ολοκληρωθεί και η περιφερική αιρετή αυτοδιοίκηση είναι σχετικά νέος θεσμός, οι πόροι της είναι περιορισμένοι και σε σημαντικό βαθμό, εξαρτάτε  από κεντρικούς πόρους (ΣΑΤΑ – Κ.Α.Π.). Οι  αυτοτελείς θεσμοθετημένοι ίδιοι πόροι είναι ελάχιστοι.

Παρ’ όλα αυτά και παρά τις διαφορές που υπάρχουν με περιφέρειες – δήμους στις χώρες τις Ε.Ε., οι Περιφερειακές και Δημοτικές Αρχές και στη χώρα μας είναι θεσμοί βαθιά δημοκρατικοί και πολύ πιο κοντά στους πολίτες σε σχέση με το κεντρικό κράτος και τις διάφορες υπηρεσίες του. Από αυτή λοιπόν την πλευρά οι διαδικασίες συγκρότησης των περιφερειακών και δημοτικών αρχών είναι πάνω από όλα πολιτικές. Πολιτικές όμως και όχι κομματικές, με την έννοια του έλεγχου από κάποιο κόμμα. Όπως επίσης της αυτονομίας των τοπικών αρχών σε σχέση με την κεντρική κυβέρνηση. Τα τοπικά συστήματα παρουσιάζουν αναπτυξιακές ιδιαιτερότητες, όπως πχ η Περιφέρεια της Κρήτης είναι η μεγαλύτερη Τουριστική Αγορά της χώρας και αντίστοιχα όλοι οι μεγάλοι δήμοι της. Αυτό προϋποθέτει διαφορετικό τρόπο οργάνωσης προτεραιοτήτων εξυπηρέτησης – αναπτυξιακών στόχων και συμφέροντος του δημότη - που είναι και ο βασικός σκοπός ενός τοπικού συστήματος.

Από αυτή την πλευρά η συγκρότηση της ομάδας ή συνδυασμού που θέλει να διεκδικήσει την περιφερειακή ή δημοτική κυβέρνηση, είναι ήσσονος σημασίας.

Σε κοινωνίες με δομές και λειτουργίες σχετικά καθυστερημένες, κύρια πρυτανεύουν λογικές πελατειακών ομάδων και συμφερόντων, προσώπων που διαπλέκονται, επειδή υπόσχονται εξυπηρέτηση μικρο-συμφερόντων και μεγαλο-συμφερόντων. Έτσι δημιουργούνται οι κλασικοί μικρο-μαυρογιαλούριδες, προς άγρα ψήφων ομάδων συμφερόντων ή των δημοτών, υποσχόμενοι εξυπηρετήσεις, άσχετες, προς μία συνολική στρατηγική ενός δήμου, είτε επειδή δεν υπάρχει γιατί συνήθως δεν θεωρείται αναγκαία, λόγω μικρού μεγέθους τους (προ-καλλικρατικοί δήμοι). Στην συνέχεια πίεζαν οι τοπικοί παράγοντες, για υλοποίηση των υποσχέσεων, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των πόρων, σε έργα χωρίς κανένα μετρήσιμο μέγεθος κόστους/ωφέλειας, και όλοι γνωρίζουμε πόσο σκληρά πληρώνει ο τόπος μας, την διασπάθιση πολύτιμων πόρων σε πολύ μικρά έργα χωρίς καμία αναπτυξιακή σημασία, παρά μόνο για την άγρα των ψήφων, ενός διαφθαρμένου πελατειακού πολιτικού συστήματος.

 Αυτές οι ομάδες συνήθως χειραφετούνται από τα κόμματα εξουσίας, επειδή επιδιώκουν να ελέγχουν και να διευρύνουν το πελατειακό τους κράτος σε όλα τα επίπεδα. Η λεγόμενη παθογένεια της κομματοκρατίας – πελατειακού συστήματος. Όπως τη γνωρίσαμε στη χώρα μας. Αυτό καταλήγει οι υποψήφιοι να παίρνουν το χρίσμα από τα κόμματα, είναι το σύνηθες, χωρίς να αποκλείεται η διαπλοκή και όταν ο επικεφαλής είναι «ανεξάρτητος». Αυτό δεν θα αποτελούσε πρόβλημα αν τα κόμματα είχαν ένα δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας, όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε..

     Επίσης αν ο Στρατηγικός Σχεδιασμός και ο Προγραμματισμός δεν υποβαθμιζόταν σε επίπεδο εξυπηρέτησης του θεσμικού του και μόνο πλαισίου και όχι της πολιτικής του ουσίας, που είναι η υλοποίηση στόχων που έχουν συμφωνηθεί μέσα από συμμετοχικές και δημοκρατικές διαδικασίες (από τα πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα) μεταξύ θεσμών και φορέων σε περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο υπό την αιγίδα της τοπικής κυβέρνησης και έχουν σκοπό την εξυπηρέτηση του πολίτη,  τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του και του βιοτικού του επιπέδου. 

Ο Στρατηγικός σχεδιασμός αντίστοιχα προϋποθέτει οργάνωση των υπηρεσιών του συστήματος με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να υλοποιεί του στόχους του. Παράδειγμα, ποίοι είναι οι Στρατηγικοί στόχοι για τα επόμενα δέκα χρόνια του Δήμου Χανίων; Παίρνοντας υπόψη ότι είναι ένας τουριστικός δήμος μεσαίου μεγέθους, ποιες είναι οι προτεραιότητες του σε σχέση με το όραμα της τοπικής κυβέρνησης (δήμος), πως οργανώνει τον χώρο από άποψη χωροταξίας δραστηριοτήτων, πως οργανώνει τις υπηρεσίες του για την εξυπηρέτηση των αναπτυξιακών στόχων του, της οικονομικής και κοινωνικής τοπικής αγοράς, τον πολιτισμό, την παιδεία, τη πρόνοια, τις δημοτικές υπηρεσίες του, γενικότερα το στόχο της αποτελεσματικότητας, με σκοπό την εξυπηρέτηση του πολίτη στο ανώτερο δυνατό επίπεδο με το χαμηλότερο δυνατό κόστος;

Αυτά όλα προϋποθέτουν διακριτή επάρκεια: επιστημονική – τεχνοκρατική – επαγγελματική των εμπλεκομένων αιρετών που θα πλαισιώσουν μια περιφερειακή – τοπική κυβέρνηση (δήμο), αλλά και σαφή Προγραμματικό λόγο του κάθε συνδυασμού, για το Που θέλει να πάει ο τόπος αλλά και Πώς θα οργανώσει τις ενέργειες του για να πετύχει τους στόχους του.

Οι ετήσιοι προϋπολογισμοί, είναι ένα από τα βασικά εργαλεία, για υλοποίηση των προγραμματικών στόχων και πολιτικών μιας τοπικής κυβέρνησης (δημοτικής αρχής).

Σήμερα χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε τοπικές – περιφερειακές αρχές με όραμα για τον τόπο, με συγκεκριμένους στόχους αντιμετώπισης των προβλημάτων που προκύπτουν λόγω της κρίσης, αλλά και ποια θα είναι η δικιά τους συμβολή για το ξεπέρασμα, ιδιαίτερα στη απασχόληση, επιχειρηματικότητα και ανάπτυξη, με σαφή τον αναπτυξιακό τους ρόλο, ανάλογα και με τα πλεονεκτήματα του κάθε δήμου. Επίσης κεντρικό ζήτημα είναι η αποτελεσματικότητα μιας τοπικής κυβέρνησης, και όχι τόσο η διαχείριση κάποιον έργων που ούτως ή άλλως είναι στις θεσμικές αρμοδιότητες ή ο διεκδικητικός τους ρόλος, προς την κεντρική εξουσία, που καλό είναι να υπάρχει αλλά όχι να αποτελεί τον μόνο στρατηγικό παράγοντα.

Η βάση πρέπει να είναι η διαμόρφωση Στρατηγική Ανάπτυξης με χρονικό ορίζοντα δεκαετία, το Πρόγραμμα σε σχέση με τις ανάγκες και τα προβλήματα των δημοτών, η αποδοτικότητα και βιωσιμότητα των τοπικών συστημάτων, με ισοσκελισμένους τους ετήσιους προϋπολογισμούς, που εκφράζουν την χρηστή διαχείριση των οικονομικών τους.

Θα πρέπει να απαντούν ποίο είναι το όραμα τους για τα Χανιά, την Κρήτη και πώς θα το υλοποιήσουν, με ποιους πόρους και ποια μέσα.

Αυτούς τελικά θα πρέπει να επιλέξουν οι δημότες, με την ψήφο τους, στις επόμενες Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές.

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr     

Οι ακροβάτες του ΣΥΡΙΖΑ

Τελευταία ακούσαμε από το μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ότι η «ευρωζώνη είναι μια κουρελού και το νόμισμα της το ευρώ ένα κουρελόχαρτο», άρα δεν σημαίνει τίποτα και η παραμονή μας στην ευρωζώνη. Ο οικονομολόγος  Γιάννης Τόλιος  είναι ένας από τους γνωστούς εκπρόσωπους του κόμματος της δραχμής και ευρωσκεπτικιστές, ένας εκ των στελεχών της Αριστερής Πλατφόρμας του κου Λαφαζάνη. Ο ίδιος μάλιστα είχε πρωτοστατήσει για το «επαχθές δημόσιο χρέος» και την διαγραφή του, με ομιλίες του στις πλατείες των αγανακτισμένων το 2011. Το 30% του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η χώρα πρέπει να φύγει από το ευρώ και να επιστρέψει στη δραχμή.

Τελικά πως είναι δυνατόν δύο εξ αντιθέτου διαφορετικές στρατηγικές να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα; Εδώ δεν πρόκειται απλά για δύο διαφορετικές απόψεις, που μπορεί να συνυπάρχουν σε κόμματα που λειτουργούν δημοκρατικά και έχουν διαφορετικές τάσεις. Εδώ πρόκειται για δύο διαφορετικές στρατηγικές που αλληλοαποκλείονται μεταξύ τους.  Και εντάξει μέχρι που θα παραμένουν αντιπολίτευση μπορεί να μπορεί να συνυπάρχουν μέσω νεφελωμάτων τύπου «παραμονή στο ευρώ, αλλά όχι πάση θυσία». Όταν όμως γίνουν κυβέρνηση, αν γίνουν ποτέ, τότε δεν μπορεί να συνεχίζουν να λαϊκίζουν με το «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή».

Ή το άλλο  «δεν χρωστάμε δεν πληρώνουμε το χρέος είναι επαχθές. Επιτροπή λογιστικού ελέγχου». Για να προσδιορίσει λέει πόσο από το χρέος είναι επαχθές! Τελικά ο κος Σταθάκης αποφάσισε χωρίς «επιτροπή ελέγχου» ότι μόνο το 5% του δημόσιου χρέους μπορεί να χαρακτηριστεί σαν επαχθές. Το υπόλοιπο είναι κανονικό χρέος που εκφράζεται με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου!

Καλά, όταν γράφανε το πρόγραμμα τους αυτό δεν το ξέρανε οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ; Θα μου πείτε ψιλά γράμματα. Άλλο είναι να είσαι «υπό αναμονή κυβέρνηση» και άλλο αντισυστημικό κομματίδιο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Έλα όμως τώρα που κάποιοι ρωτάνε: «Πότε είχαμε δίκιο τότε ή τώρα»; Η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ δια των δηλώσεων του Π. Λαφαζάνη στη τελευταία Κ.Ε. «Τοποθετήσεις κεντρικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που κάνουν λόγο για απεχθές χρέος της τάξης του 5% και για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς είναι αυθαίρετες, βαθύτατα λαθεμένες και εκτός συλλογικών αποφάσεων, ενώ η αναφορά σε σχέδια Μάρσαλ παραβλέπει ότι αυτά τα σχέδια είχαν βαθύτατα αντιαριστερό προσανατολισμό και χρησιμοποιήθηκαν για τον αμερικάνικο έλεγχο της Δυτ. Ευρώπης και της Ελλάδας» δείχνει ότι  δεν σκοπεύει να υποστείλει τον ταξικό αγώνα ενάντια στους ρεφορμιστές : Δραγασάκη, Μηλιό και Σταθάκη. Εμείς το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι «καλό κουράγιο σύντροφοι»! Ετσι όμως δεν μπορεί να κυβερνήσετε την χώρα!

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr     

Σχολιάζοντας την Επικαιρότητα μέσω Κοινωνικής Δικτύωσης Δημοτικές Εκλογές & Πολιτικές Λιτότητας

Ενόψει των Δημοτικών Εκλογών

Στον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να μετατρέψουν την κορυφαία στιγμή των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών σε αγώνα μνημονιακών και αντιμνημονιακών  δυνάμεων. Με πρωτοφανή μέσα και μεθόδους καταστρατηγούν κάθε έννοια τοπικής και κοινωνικής αυτονομίας και επιχειρούν με γνωστές σταλινικές μεθόδους την δημιουργία κινήσεων που χειραγωγούνται και ελέγχονται από το κόμμα για να μετατρέψουν όχι μόνο τις εκλογές αλλά και τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης σε εφαλτήρια κατάληψης, από την «υπό αναμονή κυβέρνηση», της εξουσίας.

Τα προβλήματα στα τοπικά – περιφερειακά συστήματα σαν δομές αποκεντρωμένων θεσμών του κράτους, όχι μόνο δεν πρέπει να ταυτίζονται με την εκτελεστική εξουσία και διοίκηση του κεντρικού κράτους, αλλά επίσης θα πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα της κεντρικής εξουσίας, όσα προβλήματα και αν εμφανίζει το υφιστάμενο σύστημα τοπικής και περιφερειακής αποκέντρωσης της χώρας μας. Ο προγραμματισμός, η διοίκηση και η λειτουργία των τοπικών & περιφερειακών συστημάτων πρέπει να έχουν την δικιά τους αυτόνομη λειτουργία και ανάπτυξη. Θα  πρέπει να στηρίζονται στην κινητοποίηση όλων των ενδογενών πόρων με στόχο την αξιοποίηση των συγκριτικών τους πλεονεκτημάτων. Αυτοί οι δύο παράγοντες  πρέπει να καθορίζουν την χωροταξική οργάνωση του χώρου, τις αναγκαίες υποδομές, τις αναπτυξιακές προτεραιότητας μέσω ενός σχεδίου μακροπρόθεσμης στρατηγικής ανάπτυξης δεκαετούς ορίζοντα. Είναι γνωστό ότι η Κρήτη είναι η μεγαλύτερη Τουριστική Αγορά της χώρας που αυτή είναι που καθορίζει τις προτεραιότητες μας σε επίπεδο Τοπικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ τη σωστή κατά τα άλλα επισήμανση του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μπαλτά (ΒΗΜΑ της Κυριακής) για την ανάγκη «βίαιης προσαρμογής» και ωρίμανσης του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ, όταν σήμερα διεκδικεί την κατάργηση του σχεδίου «Καλλικράτη» στους δήμους και την μετατροπή των εκλογών των αποκεντρωμένων φορέων Τοπικής – Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης σε αγώνα Μνημονιακών – Αντιμνημονιακών δυνάμεων;  

Κρίση και Λιτότητα

 Ο πρώτος που μίλησε για "δίκαιη λιτότητα" ήταν ο μεγάλος ηγέτης του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ενρίκο Μπερλιγκουέρ. Τότε είχε χαρακτηριστεί σαν αιρετική άποψη που συγκλόνισε τους δογματικούς κομμουνιστές ανά το κόσμο και ιδιαίτερα εκείνους του Σοβιετικού μπλόκου. Ήταν η περίοδος της δεύτερης μεγάλης πετρελαϊκής κρίσης της δεκαετίας του 70 η οποία είχε οδηγήσει την Ιταλία στη χειρότερη οικονομική της κρίση της μετά τον πόλεμο. Η αριστερά της ευθύνης, που ήταν τότε πραγματικά το ΙΚΚ, χωρίς φιοριτούρες και λαϊκισμούς, είχε βγει μπροστά παρά τις δυσκολίες και την στρατηγική της έντασης και αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος της χώρας μέσω της  τρομοκρατίας  και είχε προτείνει ένα ρεαλιστικό οικονομικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης, με δύο βασικούς άξονες: την εθνική συνεννόηση ή «ιστορικό συμβιβασμό» όπως είχε ονομαστεί και την δίκαιη λιτότητα που θα επιμεριζόταν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και την εργατική τάξη που ήταν η μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων του. Να τι σημαίνει υπεύθυνη Αριστερά(!)

Σε αντίθεση στη χώρα μας, και παρά το γεγονός ότι έφτασε έστω και συντεταγμένα στο χρεοστάσιο, για την πλειοψηφία των δυνάμεων της αριστεράς η ΕΥΘΥΝΗ καταλήγει σε μια ΜΑΓΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ότι τάχα θα μπορούσε να βγάλει την χώρα από την κρίση ΧΩΡΙΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑ! Με τα γνωστά εθνολαϊκιστικά  κλισέ «εκτός τους αριθμούς υπάρχουν και οι άνθρωποι» οδήγησε με την ανευθυνότητα της την χώρα σε πλήρες αδιέξοδο, σε αγαστή συνεργασία με την δεξιά (περίοδο Ζάπια 1,2, κλπ). Με αποτέλεσμα να μην υπάρξει όντως δίκαιη λιτότητα και τα σπασμένα της κρίσης να τα φορτώνονται μισθωτοί, συνταξιούχοι και τμήματα της μεσαίας τάξης. Απορροφήσει σχεδόν του συνόλου της ανεργίας από τον ιδιωτικό τομέα σε δόξα του δημόσιου και των διαφόρων «ευγενών» συντεχνιών, και η εσωτερική υποτίμηση να οδηγήσει στη μείωση του κόστους εργασίας αλλά όχι στη μείωση των τιμών, στη φορολόγηση μισθωτών, και συνταξιούχων, από την μια μεριά και στη συνέχιση της φοροδιαφυγής από την άλλη. 

Η ΕΥΘΥΝΗ είναι η μέγιστη πολιτική πράξη που ιστορικά οδηγεί τις κοινωνίες στην πρόοδο. Και είναι  η μόνη επαναστατική πράξη,  η οποία κάνει ακόμα επίκαιρη της φράση του Καμύ  «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ»(!)

Αρτεμακης Μιχαλης

artemakism@ameksa.gr