Σχολιάζοντας την επικαιρότητα

Σύγκρουση στρατηγικών

Όσο καλή πρόθεση και να θέλεις να δείξεις απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να αποφύγεις το χαρακτηρισμό ότι πρόκειται περί κόμματος που στο εσωτερικό του συγκρούονται διαφορετικές στρατηγικές.

Όταν μάλιστα οι διαφορές είναι σε επίπεδο στρατηγικής, ευλόγα γεννιέται το ερώτημα πως είναι δυνατόν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα συγκρουόμενες εξ αντί- διαμέτρου πολιτικές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κείμενο των 62 για την Κύπρο. Που χωρίς να αναφέρεται απαντά στη διακήρυξη της «Πρωτοβουλίας για το Έτος Κύπρου», απόφαση στήριξης της πρωτοβουλίας Αναστασιάδη – Ερόγλου, που υπογράφουν άλλα στελέχη από το ίδιο κόμμα.

Από την μια η «πατριωτική αριστερά» με το «όχι στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» από την άλλη η «Πρωτοβουλία …. για μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία».

Ο ριζοσπαστικός μεγαλο-ιδεατισμός και η πολιτική ενηλικίωση

 Ο Γιάννης Μηλιός με άρθρο του, στα ΝΕΑ, προτείνει το «Φόρο μεγάλης περιουσίας». Ζήτημα που απασχολεί εδώ και αρκετά χρόνια φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες οικονομολόγους, αλλά και εκατομμυριούχους επιχειρηματίες  όπως ο Μπιλ Γκεϊτσ, ο Σόρος, κλπ. Βλέπεται εσείς κανένα «πολιτικό ριζοσπαστισμό» στη πρόταση του Γ.Μ.; Αυτό όμως που αποφεύγει να αξιολογήσει είναι ότι μέχρι στιγμής δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ξεχωριστές μεμονωμένες χώρες. Το αποδεικνύει η αποτυχία του Ολάντ στη Γαλλία, ή ακόμα και η μη εφαρμογή του tax Τobin στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, παρά το γεγονός ότι η ΕΕ και το Ecofin επί Ελληνικής μάλιστα  Προεδρίας, 10 χώρες ψήφισαν την εφαρμογή του ΦΧΣ από το 2016.

Αυτό το αποφεύγει σκόπιμα ο Γ.Μ. γιατί πολιτικά οδηγεί στη πλήρη κατάρρευση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ που στηρίζεται στο «ριζοσπαστικό μεγαλο-ιδεατισμό»  και στην καταγγελία. Ούτε για μεγάλες, αλλά ούτε και για ιδέες «ριζοσπαστικές» πρόκειται! Αλλά για προτάσεις που έχουν διατυπωθεί από φιλελεύθερους – σοσιαλδημοκράτες οικονομολόγους και επιχειρηματίες. Όπως επίσης το να καταγγέλλεις δε οδηγεί πουθενά, όταν  δεν υπάρχουν οι συσχετισμοί και οι δυνατότητες για συνεργασίες σε διεθνή και παγκόσμιο επίπεδο. Η τέχνη του εφικτού και της ενηλικίωσης της πολιτικής είναι αναγκαία προϋπόθεση για να κυβερνήσεις.

Κρίσεις

Καλά κάνει και μας θυμίζει από τα ΝΕΑ ο Ηλίας Κανέλης, «ότι προοδευτικό ψηφίστηκε και θεσπίστηκε σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης στη χώρα, προερχόταν από το ΠΑΣΟΚ ή την Ανανεωτική Αριστερά». 

Μπορεί οι συμβολισμοί να έχουν την σημασία τους. Όμως αυτοί είναι σχετικοί. Πάντα στα γεγονότα, αυτό που έχει τον κυρίαρχο ρόλο είναι το περιεχόμενο. Αν το «τελευταίο ταγκό θα είναι στο Παρίσι» ή αν δεν θα «βλέπουμε τον σκυθρωπό Πόλ Τόμσεν ……»,  λίγη σημασία έχει. Γιατί στην ουσία τίποτα δεν αλλάζει στις σχέσεις της χώρας με τους δανειστές, όσο αφορά τις υποχρεώσεις της.

Αυτογνωσία

Στο μεγαλύτερο διάστημα της κρίσης, αποφύγαμε συστηματικά να σταθούμε στις δικές μας ευθύνες: το γιατί φτάσαμε μέχρι εδώ, στη ανάγκη της εθνικής συνεννόησης, για το τι έπρεπε να γίνει ανεξάρτητα από τους πιστωτές μας, πόσο χρόνος χρειάζεται για την έξοδο από την κρίση, τι θυσίες και πως επιμερίζονται πιο δίκαια, και τι πρέπει να αλλάξει σε αυτή τη χώρα για να μην υπάρξει ξανά κίνδυνος για νέες κρίσεις μελλοντικά.

Αντίθετα μέσα από το κοινωνικό κατακερματισμό και την πολυδιάσπαση, η κάθε ομάδα επιχείρησε να διαφυλάξει τα «κεκτημένα» , ή σε αρκετές περιπτώσεις να μεταφέρει τις επιπτώσεις στους άλλους. Αυτό ακόμα και σήμερα, μετά από 6 χρόνια βαθιάς κρίσης είναι έκδηλο με την μεγάλη κλίμακας φοροδιαφυγής να συνεχίζει, παρά τα όποια θετικά βήματα έχουν γίνει, για περιορισμό της. Όμως στη κοινωνία δεν είναι το κυρίαρχο πρόβλημα, αν θέλουμε να μιλάμε για δικαιοσύνη και ισοπολιτεία, αλλά και για  ανάγκη ύπαρξης κράτους πρόνοιας. Αντίθετα τα μεγάλα προβλήματα που αναδεικνύουν τα ΜΜΕ και οι συνδικαλιστικοί αγώνες είναι οι απολύσεις στο δημόσιο, η αξιολόγηση, η υπερ-φορολόγηση, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, οι δικαστικές προσφυγές στις εφαρμοζόμενες μισθολογικές  πολιτικές και η δικαίωση τους όπως στη περίπτωση των δικαστικών και των ένστολων. Χωρίς να αναρωτιέται κανείς που θα βρεθούν οι πόροι, παραμένοντας προσκολλημένοι στο παρελθόν και στο εύκολο δανεισμό του δημόσιου.

Την ίδια στιγμή η ανεργία στο ιδιωτικό τομέα, και ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, όχι μόνο δεν αποτελεί το κυρίαρχο θέμα στο δημόσιο διάλογο στην χώρα, όπως και με ποιες πολιτικές βραχυπρόθεσμα αλλά κύρια μακροπρόθεσμα θα καταφέρουμε να την περιορίσουμε. Πως θα δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας, σε ποιους κλάδους και τομείς; Που πρέπει να στραφούν οι επενδύσεις τα επόμενα χρόνια για να προκύψει το νέο ανταγωνιστικό και εξωστρεφή παραγωγικό πρότυπο της χώρας;

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε, οι όποιες θυσίες σήμερα θα πρέπει να οδηγήσουν σε λύσεις αύριο. Διαφορετικά θα έχουμε αποτύχει σαν χώρα, πολιτικό σύστημα και κοινωνία.

Επίσης το πρόβλημα δεν είναι ποιος κυβερνά, αλλά πως κυβερνιέται μια χώρα, όπου λειτουργούν οι θεσμοί αποτελεσματικά και αποδοτικά. Η λειτουργία της δημοκρατίας, ελαχιστοποιεί τις συγκρούσεις και την βία, αυξάνοντας την συνεννόηση και την συναίνεση στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία. Χωρίς διάλογο, άμβλυνση των συγκρούσεων, δεν μπορεί να υπάρξουν δημοκρατικές λύσεις στα προβλήματα που να ικανοποιούν την πλειοψηφία της κοινωνίας των πολιτών.   

artemakism@ameksa.gr      

    

Σχολιάζοντας μερικούς από τους μύθους της επικαιρότητας

Εβραίοι και Άραβες

Εμείς είμαστε με αυτούς που αγωνίζονται και από τις δύο πλευρές «JEWS AND ARABES REFUSE TO ENEMUS». Για να επικρατήσει η Ειρήνη για να συνυπάρξουν Άραβες και Εβραίοι στη γη τους.

Τι σημαίνει πόλεμος και που οδηγεί εμείς το ξέρουμε καλύτερα από τον οποιοδήποτε άλλο λαό, όταν μάλιστα έχουμε ζήσει ένα ΕΜΦΥΛΙΟ που σε θηριωδίες είναι η χειρότερη μορφή πολέμου, ιδιαίτερα μεταξύ αμάχων.

Για αυτό δεν πρέπει να επιτρέπουμε να νεκρανασταίνονται οι Αρνητές του Ολοκαυτώματος και ο Αντισημιτισμός.

Ο μύθος του πολιτικού

Τελικά το 72% των ελλήνων πιστεύει ότι η κρίση δημιουργήθηκε σκόπιμα από έξω-θεσμικά κέντρα. Ωραία!!

Μήπως σε μια επόμενη σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης θα πρέπει να ρωτηθεί  πόσοι γνωρίζουν την ύπαρξη περιοδικών κρίσεων στο καπιταλισμό;

Και πιθανόν επειδή είναι δύσκολο να το γνωρίζουν. Ας ρωτηθούν πόσοι και τι γνωρίζουν για την κρίση του 1929.

Και αν γνωρίζουν ότι ήταν αυτή που καθόρισε και την λειτουργία του συστήματος μέχρι και της μέρες μας.

Διαφορετικά θα πρέπει να πιστέψουμε ότι τελικά οι σύγχρονες κοινωνίες διαμορφώνονται και λειτουργούν με χαρτορίχτρες, αστρολόγους, καφετζούδες, κάτι δημοσιογράφους  τύπου Γ. Τράγκας και κάτι ψεκασμένους πολιτικούς τύπου ΑΝΕΛ. Που μας έχουν πείσει για την ύπαρξη «Γερμανικού Σχεδίου για την Αγορά της χώρας, αντί πινακίου φακής».

Αλλά τι διαφορά, υπάρχει με μια άλλη εμμονή του Αλέξη για «σχέδιο του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ» που το διαφημίζει και στο εξωτερικό « για δημιουργία ζώνης φτηνού εργατικού δυναμικού στη νότια Ευρώπη με κατάργηση δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων». Τελικά είμαστε πολύ ευάλωτη σαν κοινωνία «σε συνομωσίες και σχέδια».

Όταν μάλιστα μας απαλλάσσουν   από τις ευθύνες μας. Είναι πολύ ελληνικό να λες για όλα φταίνε οι άλλοι. Διαφορετικά δεν θα υπήρχε το μέγα διακριτικό των νεοελλήνων που είναι ο εξαιρετισμός. Όμως αγαπητοί μου όλα είναι θέματα παιδείας.

Και δεν περιμένεις από την κυρά Κατίνα να έχει παιδεία σε στοιχειώδη ζητήματα οικονομικών. Όμως από ένα απόφοιτο οικονομικής σχολής το απαιτείς.

Όπως όταν λειτουργεί η ενημέρωση των ΜΜΕ βοηθά στην σωστή και αντικειμενική ενημέρωση του πολίτη, το ίδιο ισχύει και για τον πολιτικό. Δεν μπορεί να διεκδικεί την ψήφο του πολίτη πουλώντας μύθους και υποσχέσεις για αιτήματα που δεν έχουν καμιά επαφή με την πραγματικότητα.

Για αυτό  και ένας από τους σημαντικότερους από τους εν ζωή πολιτικούς αυτής της χώρας επιμένει στη ανάγκη ύπαρξης «σχεδίου» διότι διαφορετικά σε αντικαθιστούν οι άλλοι και τα γεγονότα σε προσπερνούν, αλλά τότε πλέον είναι αργά.

Κοινωνικές ανισότητες

«Οι νέες μεταρρυθμιστικές ιδέες είναι οι ίδιες εκείνες οι παλιές». Εύλογος ο τίτλος  άρθρου του Πωλ Κρούγκμαν απαντώντας σε ένα ερώτημα «το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων μπορεί να είναι το κόμμα των ιδεών»;

Για τον αμερικάνο Νομπελίστα οικονομολόγο και κορυφαίο εκπρόσωπο των liberals το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της αμερικανικής πολιτικής παραμένει το ίδιο εδώ και δεκαετίες. Οι φιλελεύθεροι - Δημοκρατικό Κόμμα – επιδιώκουν ένα δυνατό δίκτυο κοινωνικής ασφάλειας, χρηματοδοτούμενο από την φορολογία των υψηλών εισοδημάτων.

Αντίθετα οι συντηρητικοί – Ρεπουμπλικανικό Κόμμα – αυτό το δίκτυ τους ενδιαφέρει πολύ λιγότερο και επιδιώκουν να μειώσουν τους φόρους στα υψηλά εισοδήματα.

Στο βιβλίο του «Η συνείδηση ενός προοδευτικού», εξιστορεί αναλυτικά την στροφή με την ρηγκανόμικς που αποτέλεσε και το τέλος την μεγάλης συναίνεσης που είχε επιτευχθεί με το New Deal μεταξύ Δημοκρατών – Ρεπουμπλικάνων στο Κράτος Πρόνοιας  που χρηματοδοτούταν από την φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων. Η περίοδο του Ρήγκαν αλλά ιδιαίτερα του Μπούς του νεότερου και της συντηρητικής κινηματικής δεξιάς - The tea party -οδήγησαν στην καταστροφή του κατώτερου τμήματος της μεσαίας τάξης και στην αύξηση των ανισοτήτων μεταξύ του πλουσιότερου 1% των Αμερικανών με του υπόλοιπου  που είχε σαν αποτέλεσμα εκτός της κατάρρευσης του κράτους πρόνοιας, στην επιστροφή όσο αφορά τις κοινωνικές ανισότητες πριν την κρίση του 1929 στη λεγόμενη «επίχρυση  εποχή». Τα μπρος πίσω δεν χαρακτηρίζουν κάποιες μόνο περιοχές αλλά το σύνολο του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου. Όπως αναλυτικά περιγράφει στο βιβλίο του «Το Κεφάλαιο στο 21^ο αιώνα» ο Γάλλος οικονομολόγος Τόμας Πικετί που καταλήγει στο βασικό συμπέρασμα «οι ανισότητες στο κόσμο δεν ήταν τόσο μεγάλες όπως σήμερα από την εποχή των βασιλιάδων και απατεώνων βαρόνων».

Αυτές οι ανισότητες δεν χαρακτηρίζουν μόνο τις χώρες σε κρίση. Αλλά είναι ένα φαινόμενο πλέον συστημικό των χωρών του ανεπτυγμένου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Ποιος θυμάται την προσπάθεια του σοσιαλιστή  Ολαντ να φορολογήσει με συντελεστή 70% τα πολύ μεγάλα εισοδήματα και τις αντιδράσεις; Τόσο από την δικαιοσύνη που κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο, όσο και τους Γάλλους ολιγάρχες  που απειλούσαν το Γαλλικό κράτος ότι θα φυγαδεύσουν τα κεφάλαια τους εκτός χώρας. Ποιος θυμάται το Γάλλο ηθοποιό Ζεράρ Ντεπαρτιέ που αρνήθηκε την Γαλλική υπηκοότητα διαμαρτυρόμενος για το νόμο και παίρνοντας την Ρωσική για να μεταφέρει τα κεφάλαια του.  Ποιος νομίζεται ότι ήταν ο οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου της Γαλλίας; Ήταν ο Τόμας Πικετί που το βιβλίο του έχει τεράστια απήχηση ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.

Όμως μέσα από τα ίδια τα γεγονότα, φαίνεται και κάτι άλλο. Ότι αν δεν υπάρξουν πολιτικές κινήσεις από τις κυβερνήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν οι ανισότητες. Κάποιοι πολιτικοί ιδιαίτερα στη χώρα μας που νομίζουν ότι μπορεί να σκιαμαχούν από μόνοι τους με ανεμόμυλους και να καταγγέλλουν, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν, χωρίς τους συσχετισμούς των δυνάμεων, τίποτα δεν είναι εφικτό. Το παράδειγμα του Ολάντ το αποδεικνύει. 

artemakism@ameksa.gr   

 

Σχολιάζοντας την επικαιρότητα

Το τέρας στο Φράγμα των Ποταμών

Ο κροκόδειλος στο Φράγμα των Ποταμών Αμαρίου. Μου κάνει εντύπωση ότι ουδείς μέχρι στιγμής έχει θέσει το απλό ερώτημα: Καλά ρε μάγκες πως βρέθηκε το τέρας στη λίμνη; Όταν όλοι ξέρουμε ότι το πιο επικίνδυνο ιθαγενές τέρας στο νησί είναι ο σκορπιός!

Πιθανόν να το μετέφερε κανένα σύννεφο από την Β. Αφρική λόγω των μουσώνων που έπνεαν όλη αυτή την περίοδο. Ή το πιθανότερο κάποιος «υπερ-ευφυής» συμπατριώτης μας, σκέφτηκε να εμπλουτίσει το ζωικό βασίλειο και την πανίδα της περιοχής με ένα κροκόδειλο!

Η περιοχή Αμαρίου παρά το φυσικό κάλος της, έχει μείνει τουριστικά πίσω. Άρα πονηρά σκεπτόμενος ο συμπατριώτης μας, μια καλή ατραξιόν θα ήταν η εμφάνιση  ενός τέρατος. Και αφού δεν μπορούσε να είναι ανάλογο του Λοχ Νες της Σκωτίας σκέφτηκε το κροκόδειλο που κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να είναι και αλιγάτορας. Πάντως η αλήθεια είναι ότι κατάφερε να γίνει πρώτο θέμα όχι μόνο στα τοπικά ΜΜΕ αλλά και στα εθνικής εμβέλειας.

Η μικρή ΔΕΗ

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μέτρο νεοφιλελεύθερο, οι κρατικοποιήσεις είναι μέτρο σοσιαλιστικό. Ή διαφορετικά το ένα χαρακτηρίζει την Δεξιά και το άλλο την Αριστερά.

Μπορεί κανείς σήμερα να υποστηρίζει αυτές τις απόψεις; Επενδύοντας  μάλιστα τα γεγονότα, με όρους όπως «εκποίησης και ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας», ή «προδοσίας», αντιπαραβάλλοντας με ιστορικά γεγονότα της κατοχής όπως συμβολικά έπραξε ο πρώην πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ κος Φωτόπουλος, με την ευκαιρία της επιστράτευσης. Σε τομείς μάλιστα όπως είναι η αγορά της ενέργειας η απελευθέρωση της οποίας αποτελεί συμβατική υποχρέωση της χώρας στα πλαίσια της Ε.Ε., ανεξάρτητα αν εμείς ή καλύτερα τα ισχυρά συμφέροντα, πολιτικά και συνδικαλιστικά του μονοπωλίου της ΔΕΗ την έχουν μπλοκάρει εδώ και μια δεκαετία. 

Το πόσο όμως θετικά μπορεί να λειτουργεί ένα μονοπώλιο έστω και δημόσιο, μπορούμε να το καταλάβουμε, έχοντας την προηγούμενη εμπειρία του ΟΤΕ και της Ολυμπιακής του κρατικού εθνικού αερομεταφορέα. Όλοι θυμόμαστε τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο καταναλωτής με τις συνδέσεις, τον χρόνο αναμονής, την ποιότητα αλλά και το κόστος των υπηρεσιών στις τηλεπικοινωνίες - πριν την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ. Αλλά και τι φημολογία αναπτυσσόταν από τους συνδικαλιστές στην περίπτωση ιδιωτικοποίησης του.  Τελικά συνέβησαν ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που υποστήριζαν οι συνδικαλιστές με την απελευθέρωση της αγοράς, τον ανταγωνισμό και «το ξεπούλημα του ΟΤΕ». Το ίδιο χαρακτηριστικό ήταν και το παράδειγμα με την Ολυμπιακή, και το πόσο στοίχησε για χρόνια στο Έλληνα φορολογούμενο.    

Όπως εύστοχα σημειώνει ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ στο βιβλίο του «Η καλή κοινωνία», «η ιδιωτικοποίηση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται δογματικά και δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται a priori σε όλες τις περιπτώσεις θετικά ή αρνητικά, αλλά να εξετάζεται κατά περίπτωση». Αυτό προϋποθέτει τον διάλογο γύρω από θέσεις στα ζητήματα του νέου παραγωγικού πρότυπου για την χώρα και όχι τις στρατηγικές της έντασης και τις αντιπαραθέσεις για ικανοποίηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Οι μανιχαϊστικές δοξασίες έχουν προ πολλού ξεπεραστεί σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες, ορισμένοι όμως συνεχίζουν να πιστεύουν ότι μπορεί να εφαρμόζονται στη χώρα μας τον 21^ο αιώνα. Εκτός και αν πιστεύουν ότι δεν είμαστε τμήμα μιας παγκοσμιοποιημένης αγοράς, αλλά μόνο μια γεωγραφική γωνιά της βαλκανικής.

Ευελιξία και το Σύμφωνο Σταθερότητας

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η Ιταλία με επικεφαλή τον Ματέο Ρέντσι έχει για στόχο της την ευελιξία στη εφαρμογή του συμφώνου σταθερότητας. Αυτό σημαίνει το ξεπέρασμα των πολιτικών της μονόπλευρης λιτότητας και η σταθερότητα να συνδυάζεται με την ανάπτυξη και τη απασχόληση.

Η τήρηση του συμφώνου σταθερότητας δεν νοείται χωρίς την ανάπτυξη, διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ο Ιταλός πρωθυπουργός απευθυνόμενος στην αδιαλλαξία των Γερμανών  ως προς την σταθερότητα και τις πολιτικές λιτότητας. Ο Ματέο Ρεντσι τονίζει ότι δεν «αμφισβητεί τους κανόνες του συμφώνου σταθερότητας» όμως για τις χώρες που προωθούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη ευελιξία, όπως είναι να μη προσμετρούνται στις δημόσιες δαπάνες οι ψηφιακές υποδομές, οι δαπάνες για την παιδεία να μην προσμετρούνται επίσης στα ελλείμματα, ή να υπάρχουν μεγαλύτερα χρονικά περιθώρια για την υλοποίηση των δημοσιονομικών. Οι Γερμανοί πάντα «επιφυλακτικοί» αντιτείνουν ότι συμφωνούν με την ανάπτυξη όμως οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί «να αποτελέσουν άλλοθι» για χαλάρωση των πολιτικών σταθεροποίησης των οικονομιών της Ευρωζώνης και ειδικά των χωρών του Νότου. Τελικά σε αυτή τη διελκυστίνδα ποιος θα είναι ο νικητής; Ο Ματέο Ρέντσι που προσπαθεί να εκφράσει και την σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά και σοσιαλδημοκρατία, έναντι της ‘Ανγκελα Μέρκελ και των Ευρωπαίων συντηρητικών ή το αντίθετο; Γεγονός είναι ότι οι βασικοί πρωταγωνιστές σε Ευρωπαϊκό επίπεδο θα είναι οι δύο παραπάνω πολιτικοί.              

artemakism@ameksa.gr       

Σχολιάζοντας την Επικαιρότητα

Μηνύματα που διαβάζονται ανάποδα

Τα μηνύματα των Ευρωεκλογών μάλλον ανάποδα διαβάζονται από το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. Ή καλύτερα με βάση τις προαποφασισμένες στρατηγικές των κομμάτων, τόσο της συγκυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης μείζονος και ελάσσονος.

Στην συγκυβέρνηση ο νέος κυβερνητικός ανασχηματισμός  μάλλον έχει για στόχο την ενίσχυση των δυνάμεων εκείνων που μπορεί να αποτελούν αντίπαλο δέος στο λαϊκισμό της αντιπολίτευσης.

Η μείζονα αντιπολίτευση παρά το γεγονός ότι το μήνυμα από τις Ευρωεκλογές δεν ήταν η ανατροπή της κυβέρνησης, συνεχίζει στην ίδια λογική, της στρατηγικής της ανατροπής της. Μεταφέροντας η ίδια την ανάγκη «βίαιης ωρίμανσης» και της διατύπωσης ενός ρεαλιστικού κυβερνητικού προγράμματος  για το μέλλον, παρά το γεγονός ότι η επιτροπή προγράμματος, μαθαίνουμε, του κ. Γ. Δραγασάκη παρέδωσε το έργο της. Όμως αν θα συζητηθεί ή θα δημοσιοποιηθεί ουδέν νεώτερο. Μάλλον οι ασυμφωνίες των τάσεων δεν επιτρέπουν την δημοκρατική πληροφόρηση των πολιτών για τις κυβερνητικές θέσεις της μείζονος αντιπολίτευσης, όπως φάνηκε και στη τελευταία ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Κεντροαριστερά - το μετέωρο βήμα του Πελαργού

Η Κεντροαριστερά θυμίζει περισσότερο την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Tο μετέωρο βήμα του Πελαργού».

Κατακερματισμός  και  πολυδιάσπαση, ενώ η δυνατότητα συνεννόησης της μεταφέρεται εκ νέου μετά τα συνέδρια της ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ το Φθινόπωρο. Η αλήθεια είναι ότι θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τα θεσμικά κόμματα οριστικά την στρατηγική τους για το εγχείρημα της ενότητας και την ανάγκη ή μη πολιτικού φορέα με χαρακτηριστικά συνομοσπονδίας σε πρώτη φάση.  Αυτό δεν μπορεί να σύρεται επ’ αόριστο, γιατί το βασικό είναι οι πολιτικές και η διαμόρφωση της στρατηγικής για το μέλλον της χώρας στη μεταμνημονιακή περίοδο.

Κρίσιμα θέματα είναι:

-Η διαπραγμάτευση και βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, η παραγωγική ανασυγκρότηση και το παραγωγικό πρότυπο στα πλαίσια της νέας παγκοσμιοποιημένης αγοράς και των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας.

-Ο τρόπος οργάνωσης του κράτους  στην δημόσια διοίκηση και το κοινωνικό σύστημα - κράτος πρόνοιας.

-Η εξασφάλιση στα παραπάνω θέματα της ελάχιστης συμφωνίας και εθνικής συνεννόησης μεταξύ όλων των δημοκρατικών κομμάτων.

Αυτές είναι οι μεγάλες προκλήσεις που απασχολούν την κοινωνία και τους πολίτες και όχι οι γραφικότητες και οι λαϊκισμοί των κομμάτων, τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς.

Το ιδρυτικό συνέδριο  ενός νέου κόμματος

Το Ποτάμι ξεκίνησε σαν προσπάθεια να εκφράσει το νέο στην πολιτική σε σχέση με τα παραδοσιακά κόμματα. Στις γραμμές του υπάρχουν αξιόλογοι πολίτες με πιο έντονη την αναγνωσιμότητα του επικεφαλής του, του Σταύρου Θεοδωράκη σαν Δημοσιογράφου   και όχι σαν πολιτικού προσώπου.

Μετά  την επιτυχή εμφάνιση στις Ευρωεκλογές και την εκλογή δύο Ευρωβουλευτών σήμερα επιχειρεί το βασικό βήμα, που είναι το ιδρυτικό του συνέδριο το οποίο νομίζω ότι αποτελεί το αποφασιστικό βήμα διαμόρφωσης των αρχών του και των βασικών πολιτικών του κινήματος.

Εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες του συνεδρίου  και ασφαλώς οι αποφάσεις του ενδιαφέρουν το σύνολο της Κεντροαριστεράς, παρά τις επαμφοτερίζουσες απόψεις στο πού ανήκει. Πιστεύω ότι σίγουρα βρίσκεται προς το Κέντρο με τις μέχρι σήμερα πολιτικές και αρχές του, όπως έχουν διατυπωθεί από στελέχη του. Μένει να το επιβεβαιώσουν οι ίδιοι με το «μανιφέστο» που θα ψηφίσει το ιδρυτικό τους συνέδριο.

Να το κάνουμε όπως ο Ρέντζι

Ο Ματέο Ρέντζι παρά τα αρνητικά σχόλια που υπήρξαν αρχικά, στο χειρισμό της κυβέρνησης Λέττα μετά την ανάληψη από μεριάς του της αρχηγίας στο Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας, φαίνεται   να διαθέτει σαφή στρατηγική, τόσο για την χώρα του με το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων των 1000 ημερών «τις αλλαγές - μεταρρυθμίσεις θα τις κάνουμε γιατί εμείς τις θέλουμε και όχι επειδή μας τις ζητούν άλλοι», όσο και για την Ευρώπη, στην προεδρία της οποίας ετοιμάζεται η Ιταλία να διαδεχθεί την Ελλάδα το δεύτερο εξάμηνο του 2014.

«Ή η Ευρώπη αλλάζει την κατεύθυνση της πορείας της ή δεν υπάρχουν δυνατότητες Ανάπτυξης και Μεγέθυνσης», δηλώνει.

Καμία σταθεροποίηση είναι δυνατή εάν υπάρχει ανεργία, για να συμπληρώσει ότι «την συνθήκη παραβιάζουν εκείνοι που βλέπουν μόνο την Σταθερότητα χωρίς την Ανάπτυξη». Ολοκληρώνοντας «Ζει στο Άρη όποιος σκέπτεται  ότι το gap δημοκρατικότητας καλύπτεται υποδεικνύοντας τον κ. Junker».

Μήπως θα πρέπει και οι δικοί μας πολιτικοί, να «κάνουν όπως ο Ρέντζι», να αφήσουν το λαϊκισμό και να προχωρήσουμε στις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα;

Εθνική Ελλάδας γεια σου!!

Σημαντική η επιτυχία της Εθνικής Ελλάδος ποδοσφαίρου  με την πρόκριση της στους 16 του παγκόσμιου της Βραζιλίας.

Πέρα από τις γνωστές υπερβολές δημοσιογράφων και κοινού, περί «πολυμήχανων Ελλήνων» και άλλα, πραγματικά οι ποδοσφαιριστές και ο προπονητής της εθνικής δικαιούνται ένα μεγάλο μπράβο, τόσο για το αποτέλεσμα, δηλαδή την πρόκριση, όσο και για την αγωνιστική απόδοση τους μέσα στο γήπεδο. Αυτό δεν πρέπει να μην μας αφήνει να βλέπουμε ότι ο δρόμος του Ελληνικού ποδοσφαίρου για να φτάσει στα ποιοτικά στάνταρ του ποδοσφαίρου των άλλων μεγάλων ποδοσφαιρικών χωρών της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής είναι πολύ μακρύς.

artemakism@ameksa.gr  

Ασφαλώς και οι ευρωεκλογές του 2014, δεν έχουν καμιά σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2009.

Η Ε.Ε. το 2009 βρισκόταν αντιμέτωπη με την κρίση που είχε ξεκινήσει από τις ΗΠΑ. Σε όλες τις χώρες - μέλη της η συζήτηση ήταν πώς να αντιμετωπιστεί η κρίση σε σχέση με την ενίσχυση και την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών μέσω των κρατικών προϋπολογισμών, στα κράτη – μέλη. Οι ανισότητες μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. φαινόταν να έχουν γεφυρωθεί και η ανεργία να κινείται σχεδόν στα ίδια επίπεδα. Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το οικονομικό – κοινωνικό πλαίσιο των ευρωεκλογών του 2009.

Ποιο αλήθεια είναι το οικονομικό - κοινωνικό πλαίσιο των ευρωεκλογών του 2014, για τις χώρες μέλη της Ε.Ε., πέντε χρόνια μετά;

Η Ε.Ε. σήμερα παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Οι αποκλίσεις και οι ανισότητες, είναι πολύ μεγάλες, αρκεί να σκεφτούμε ότι η ανεργία στις χώρες του Νότου είναι υψηλότερη κατά 50% σε σχέση με τις χώρες του Βορρά, και τα κόστη δανεισμού στις κοινωνίες στη Νότια Ευρώπη είναι 250 μονάδες βάσης υψηλότερα από εκείνα των Βόρειων χωρών.

Οι αποκλίσεις λοιπόν μεταξύ των Νότιων και Βόρειων χωρών στη Ευρωζώνη σε σχέση με μια πενταετία πριν είναι τεράστιες.

Τι μεσολάβησε; Η κρίση, η οποία στη συνέχεια έγινε κρίση χρέους για τις χώρες του Νότου της Ευρωζώνης και την Ιρλανδία. Αυτή η κρίση έφερε στη επιφάνεια όλες τις παθογένειες της αρχιτεκτονικής του Ευρώ και της μη ολοκλήρωσης της Ε.Ε, αλλά και τις τεράστιες διαρθρωτικές διαφορές και ανισότητες των οικονομιών μεταξύ των πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών της Ευρωζώνης.

Η κρίση χρέους ξεκίνησε από την χώρα μας η οποία έφτασε λίγο πριν την άτακτη χρεοκοπία,  και την έξοδο της από το Ευρώ. Οι λόγοι είναι γνωστοί: ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος κρατών της Ευρωζώνης, με αδυναμία του πολιτικού της συστήματος και της κοινωνίας να προχωρήσουν έγκαιρα στις αναγκαίες διαθρωτικές αλλαγές.

Η χώρα μπορεί να κρατήθηκε όρθια και να μην υπήρξε άτακτη χρεοκοπία και έξοδος από το Ευρώ, γεγονός θετικό, όμως την ίδια στιγμή οι θυσίες ήταν τεράστιες για την κοινωνική συνοχή και την οικονομία της χώρας. Μειώθηκε 25% σχεδόν το ΑΕΠ και η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 27%, του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας. Παράλληλα η χώρα αναγκάστηκε να εφαρμόσει σκληρές πολιτικές λιτότητας για να καταφέρει να σταθεροποιήσει τα δημοσιονομικά της. Τα κατάφερε; Μέχρι στιγμής έχει πετύχει την δημοσιονομική εξυγίανση, την πρωτοφανή παγκοσμίως για μια χώρα τόση μεγάλη μείωση των ελλειμμάτων της, και την δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος.

Όλα αυτά τα πετύχαμε με τις τεράστιες θυσίες πάνω από όλα του Ελληνικού λαού. Σε αυτή την πορεία για την διαχείριση της κρίσης και λάθη γίνανε, και αδικίες κοινωνικές ως προς τον επιμερισμό των βαρών υπήρξανε. Το στοίχημα όμως κερδήθηκε και η χώρα σώθηκε. Και πολύ σύντομα η ύφεση θα είναι παρελθόν και θα επιστρέψουμε ξανά στον ενάρετο κύκλο της Ανάπτυξης.

Πολλοί ήταν εκείνοι που κινδυνολογούσαν και προεξοφλούσαν την καταστροφή της χώρας επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο της καταγγελίας και του λαϊκισμού, αρνούμενοι να συμμετάσχουν σε ένα διάλογο εθνικής συνεννόησης και δημιουργίας κυβέρνησης εθνικής ευθύνης με στόχο την διαχείριση της κρίσης.  Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε όπως θα ήταν λογικό για τον καθένα που διαθέτει τον κοινό νου, θα σήμαινε ότι πιο γρήγορα και με μικρότερο κόστος οικονομικό και κοινωνικό, θα έβγαινε η χώρα από την κρίση. Προτιμήσανε να μετατρέψουν την κρίση και την διαχείριση της σε ευκαιρίες μικροκομματικών σκοπιμοτήτων και συμφερόντων.

Οι Ευρωεκλογές γίνονται παράλληλα, με το β’ γύρο των Περιφερειακών – Δημοτικών εκλογών. Την προηγούμενη Κυριακή η κοινωνία έστειλε ένα ισχυρό Αυτοδιοικητικό μήνυμα, το οποίο ήταν και βαθιά πολιτικό: Ότι δεν παρασύρεται από τις σειρήνες που επιδιώκουν την κυβερνητική ανατροπή και την πολιτική αποσταθεροποίηση.

Την ερχόμενη Κυριακή θα πρέπει να ολοκληρώσουμε την εκλογή των Περιφερικών – Δημοτικών αρχών της χώρας. Ψηφίζοντας προγράμματα και τους ικανότερους για τις Τοπικές και Περιφερειακές κυβερνήσεις. Παράλληλα όμως θα πρέπει μέσω των Ευρωεκλογών να στείλουμε ένα ισχυρό μήνυμα σαν κοινωνία ότι ψηφίζουμε εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που εγγυώνται όχι μόνο Περισσότερη Ευρώπη, αλλά και την Κοινωνική Ευρώπη της Αλληλεγγύης της  Ανάπτυξης και της Απασχόλησης. Να βάλουμε φρένο στο Ευρωσκεπτικισμό,  στην επιστροφή στον διαχωρισμό της Ευρώπης στα κλειστά έθνη-κράτη, στην αναβίωση των εθνικισμών, του ρατσισμού, του ναζισμού και της ξενοφοβίας.

Σε αυτά τα θέματα σαν κοινωνία πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι γιατί στη χώρα μας επωάζεται το αυγό του φιδιού ενός ναζιστικού μορφώματος από τα πιο αποκρουστικά που υπάρχουν στη Ε.Ε. και είναι η Χρυσή Αυγή. Χωρίς δεύτερες σκέψεις θα πρέπει να καταλάβουμε ότι αποτελεί μεγάλη ντροπή για τα δημοκρατικά αισθήματα του μέσου έλληνα πολίτη, αλλά και για την εικόνα της χώρας προς τα έξω.     

Το άλλο πολιτικό μήνυμα των Ευρωεκλογών είναι αναφορικά με την ολοκλήρωση της προσπάθειας της εξόδου της χώρας από την κρίση και την επιστροφή στην ανάπτυξη και την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης για το δημόσιο χρέος. Κανείς νοήμων και λογικός πολίτης αυτής της χώρας δεν μπορεί να δεχτεί ότι μπορούμε να συρθούμε αυτή την κρίσιμη στιγμή  σε κυβερνητική αποσταθεροποίηση και σε εθνικές εκλογές. Η κυβερνητική σταθερότητα πρέπει να διασφαλιστεί από το εκλογικό αποτέλεσμα, και να είναι ένα ακόμα μάθημα για τους επικίνδυνους πολιτικούς ακροβατισμούς και τον τυχοδιωκτισμό της αντιπολίτευσης στα περί «ανατροπής», και στα συνθήματα «στις 25 ψηφίζουμε και 26 φεύγουν».

Με την ψήφο τους οι πολίτες ας δώσουν τη μάχη των επιχειρημάτων του ορθού λόγου για να βγει η χώρα από την κρίση και τα μνημόνια, στηρίζοντας και ενισχύοντας τον προοδευτικό πόλο στην κυβέρνηση εθνικής ευθύνης.  Ενισχύοντας παράλληλα την Κοινωνική Ευρώπη της Αλληλεγγύης της Ανάπτυξης και της Απασχόλησης, την Πολιτική και Οικονομική Ολοκλήρωση της σε μια Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Κρατών-Εθνών.  Σε αυτές τις Ευρωεκλογές ψηφίζουμε ΕΛΙΑ – Δημοκρατική Παράταξη και Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα με επικεφαλή τον Μάρτιν Σούλτς υποψήφιο για την προεδρία της Επιτροπής. Αλλά ψηφίζουμε ΕΛΙΑ – Δημοκρατική Παράταξη και για ένα επιπλέον λόγο. Για να βγει ενισχυμένη η ιδέα και η προσπάθεια για την ενότητα και ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς που αποτελεί εθνική ανάγκη, η δημιουργία του τρίτου πόλου στη χώρα, που μπορεί να εγγυηθεί την παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας  στη μεταμνημονιακή εποχή.

Αρτεμακης Μιχάλης

Artemakism@ameksa.gr          

Οι μεταρρυθμίσεις στο κράτος είναι ο μόνος δρόμος για την οριστική έξοδο και στο μέλλον από τις κρίσεις.

Ζούμε στη χώρα της ελάχιστης συλλογικής ευθύνης. Ο καθένας υποστηρίζει τα στενά εγωιστικά  του συμφέροντα. Αυτά συναρθρώνονται σε ομάδες συμφερόντων οικονομικών και κοινωνικών, και κυριαρχούν στο δημόσιο χώρο, αντι-στρατεύοντας μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις το δημόσιο συμφέρον.  Χαρακτηριστική είναι η περίοδο της κρίσης που περνά η χώρα.

Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει αποθεσμοποίηση στο τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους. Η διαμεσολάβηση μεταξύ κράτους και κοινωνίας γινόταν ή γίνεται και σήμερα, παρά την όποια υποχώρηση αλλά όχι κατάργηση του, μέσω του «πελατειακού συστήματος». Το «πελατειακό σύστημα» απαιτούσε ένα ισχυρό πολιτικό φορέα - κόμμα που να είναι μάλιστα κόμμα εξουσίας. Αυτή η απαίτηση ήταν προϊόν και ενός συγκεντρωτικού κράτους, όσο ελάχιστα από αυτά που παραμένουν στην ΕΕ ή πιθανόν μοναδικό. Στην συνέχεια και υπό την πίεση των αλλαγών και της ανάγκης δημιουργίας αποκεντρωμένων δομών,   για την διαχείριση Κοινοτικών Πόρων σε Περιφερειακό ή Τοπικό Επίπεδο, το «Ναπολεόντειο Ελληνικό Κράτος» άρχισε να αποδυναμώνει και να ενισχύονται τα αποκεντρωμένα συστήματα Περιφέρεια (αιρετή) και ΟΤΑ ιδιαίτερα με την δεύτερη μεταρρύθμιση τον Καλλικράτη. 

Εκτός της ύπαρξη της κομματοκρατίας βασικής προϋπόθεσης του «πελατειακού συστήματος», σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζαν οι διάφορες ισχυρές ομάδες συμφερόντων, που συνδέονται με το κράτος είτε λόγω ύπαρξης αγοράς ή κοινωνικής αγοράς, όπως το σύστημα υγείας, είτε λόγω της γραφειοκρατικής  λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης, είτε των εργολαβιών και προμηθειών σε δημόσια έργα. Είναι γνωστή η ατελής και ογκώδης δικονομική λειτουργία της δημόσιας διοίκησης της χώρας. Επίσης σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν στο σύστημα τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα.  Ο ειδικός τους ρόλος θεσπίστηκε και αναδείχτηκε με την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα με την μεταπολίτευση, την διεύρυνση του δημόσιου τομέα και την απόπειρα δημιουργίας του κράτους πρόνοιας. Το εγχείρημα η χώρα να φτάσει τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού στη οργάνωση και λειτουργία του κράτους, εκτός της μεγάλης χρονικής καθυστέρησης, είχε και ιδιαίτερα οικονομικά – κοινωνικά χαρακτηριστικά, σε σχέση με τις δυτικές κοινωνίες, όπως η μη ύπαρξη βιομηχανικής επανάστασης  και οργάνωσης φορντικού τύπου και σαφούς ταξικής διαστρωμάτωσης της Ελληνικής κοινωνίας. Η χώρα βγήκε κατεστραμμένη από ένα εμφύλιο πόλεμο, χωρίς να μπορεί να αντιστοιχίσει το βηματισμό της με την εμπειρία του οικονομικού μπουμ της χρυσής δεκαετίας   του 60, της διαμόρφωσης της κοινωνίας της αφθονίας και υπερκατανάλωσης, της νέας κοινωνικής διαστρωμάτωσης και της ανάπτυξης και διεύρυνσης της μεσαίας τάξης, που χαρακτήρισαν τις ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλισμού.

Η χρονική καθυστέρηση στη μετάβαση είχε σαν αποτέλεσμα να κυριαρχούν απόψεις κύρια εισαγόμενες ιδιαίτερα μεταξύ των ανωτέρων μορφωτικών στρωμάτων στις οποίες την ηγεμονία είχαν οι απόψεις της αριστεράς. Της αριστεράς σε όλες της τις εκφάνσεις όπως διαμορφώθηκε την δεκαετία του 60 και 70, μέσα από τους αγώνες του Μάη του 68, του Αμερικάνικου φοιτητικού κινήματος, του εργατικού κινήματος στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, της επιτυχημένης σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης του καπιταλισμού, μέσω μεταρρυθμίσεων και όχι της υπέρβασης του, των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, αλλά και του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Το αποτέλεσμα για την χώρα μας καθαρά για ιστορικούς λόγους (εμφύλιος) ήταν να αναπτυχθούν και να κυριαρχήσουν οι απόψεις με έντονα αντιδυτικά  χαρακτηριστικά που για πολύ μεγάλη περίοδο είχαν αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και διαμόρφωση ενός σύγχρονου δημοκρατικού κράτους και μιας αποτελεσματικής και αποδοτικής δημόσιας διοίκησης αλλά και της κοινωνίας των πολιτών.

Η έννοια του δημόσιου λειτουργού   αντικαταστάθηκε σταδιακά από το συνδικαλιστή και ο αγώνας για αποτελεσματική διοίκηση στην υπηρεσία του πολίτη, με τα «κεκτημένα δικαιώματα» της προνομιούχας δημόσιας υπαλληλίας, η οποία λειτουργούσε από ένα σημείο και πέρα αυτόνομα σε σχέση με τις αλλαγές και τις εξελίξεις στις νέες τεχνολογίες και το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να μην θιγούν τα μισθολογικά προνόμια. Αποτέλεσμα ήταν να καθυστερεί ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης να γίνεται όλο και πιο αναποτελεσματικός, γραφειοκρατικός αδιαφανής και διεφθαρμένος. Να επιβάλει στο πολίτη το «κόστος διαφθοράς» παρ’ όλο που η συντήρηση της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης ήταν με λεφτά των ελλήνων φορολογουμένων. Εκτός τις σημαντικές απολαβές  και τα προνόμια που είχαν σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα, διεκδικούσαν την συμμετοχή τους στο παραγόμενο πλούτο και την αναδιανομή του μέσω της προσοδοθηρίας και της διαφθοράς. Έτσι δημιουργούνταν ένα σύστημα πελατειακών συμφερόντων δημόσιων λειτουργών με τον ιδιωτικό κρατικοδίαιτο τομέα αλλά και το σύστημα υγείας και παιδείας.. Από την μια μεριά ό στόχος ήταν ο αποθυσαυρισμός με παράνομα εισοδήματα, και από την άλλη ήταν η πρόσβαση στις προμήθειες του δημόσιου και στις εργολαβίες, αλλά και της ασφάλειας για την υγεία, τη λειτουργία της παραπαιδείας, κλπ.

Αυτό για να γίνει δυνατό, έπρεπε να μην υπάρχουν και να λειτουργούν μηχανισμοί έλεγχου σε κανένα επίπεδο και την ίδια στιγμή να μην υπάρχουν συστήματα αξιολόγησης. Αυτό θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σαν προσπάθεια από-θεσμοποίησης Οι  θεσμοί αντικαθίστανται από «το δίκιο του εργαζόμενου» ή του αιρετού που εκλέγεται δημοκρατικά και στη συνέχεια μπορεί να λειτουργεί στο όνομα του «δημόσιου συμφέροντος» με δικούς του κανόνες που προστατεύουν τα συμφέροντα ομάδων συμφερόντων.

Η κρίση ανέδειξε όλες αυτές τις ατέλειες και τα προβλήματα. Ιδιαίτερα όσο αφορά την διαχείριση των δημόσιων πόρων και του εξορθολογισμού τους. Αλλά και τον τρόπο που αξιοποιήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Τις αδυναμίες που υπάρχουν ακόμα σε βασικές υποδομές, που έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί εδώ και χρόνια. Που είχαν τεράστια σημασία και επιπτώσεις  για την αναπτυξιακή και παραγωγική πρόοδο της χώρας.

Τα πρόβλημα σήμερα δεν είναι μόνο η οργάνωση και οι λειτουργίες ενός κεντρικού κράτους, αλλά και των αποκεντρωμένων συστημάτων περιφερειακών και τοπικών. Αντικειμενικά το μέλλον είναι στα αποκεντρωμένα συστήματα, που σταδιακά και στη χώρα μας θα αποκτούν και οικονομική αυτονομία, μέσω της θέσπισης των ιδίων πόρων και της μείωσης της εξάρτησης τους από τους κεντρικούς πόρους .

Η λειτουργία αποτελεσματικών τοπικών συστημάτων, προϋποθέτει, ιδιαίτερη ενίσχυση των θεσμών έλεγχου, με την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών και της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Προϋποθέτει παράλληλα την διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ, έξω από τις λογικές του «πελατειακού συστήματος». Με γνώμονα ένα μεσο-μακροπρόθεσμο δημοκρατικό στρατηγικό προγραμματισμό, με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του συνόλου της κοινωνίας των πολιτών και όχι στενών συμφερόντων ομάδων του πληθυσμού, όταν μάλιστα τα συμφέροντά τους βρίσκονται σε αντίθεση με εκείνα της πλειοψηφίας.  

Η κρίση μπορεί να εμφανίζεται μέσω υπερβολικού χρέους δημόσιου – ιδιωτικού. Το χρέος όμως είναι το σύμπτωμα της κρίσης.

Οι αιτίες είναι πολύ βαθύτερες – συνδέονται με αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία και το δημογραφικό πρόβλημα στις ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλισμού. Βάζοντας έτσι στη συζήτηση το μοντέλο μεγέθυνσης και βιωσιμότητας των κοινωνικών συστημάτων στο δυτικό κόσμο.

Όποιος συνέχισε να συμπεριφέρεται σε ατομικό και συλλογικό  επίπεδο – στη βάση των παλιών μοντέλων, συνέχισε να το κάνει δανειζόμενος.

Η άρνηση των μεταρρυθμίσεων από το πολιτικό μας σύστημα ήταν ο βασικός και κυρίαρχος λόγος που οδήγησε στην κρίση την χώρα. Αυτό είναι κάτι που φαίνεται ότι ακόμα και σήμερα οι πολιτικοί μας ή σημαντικό τμήμα τους δεν φαίνεται να το συνειδητοποιεί, δέσμιοι του «πελατειακού συστήματος» και της αντίδρασης όλων εκείνων που θεωρούν τις όποιες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, σαν αντίσταση «στα κεκτημένα δικαιώματα».    

Είναι ήττα της δημοκρατίας, η υιοθέτηση των πολιτικών λιτότητας, όταν δεν συνοδεύοντα από τις αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα.

Χωρίς τις μεταρρυθμίσεις οι όποιες αντι-κυκλικές οικονομικές πολιτικές δεν οδηγούν μακροπρόθεσμα σε λύσεις και στην αποτροπή από την εμφάνιση νέων κρίσεων.

Η ελληνική κοινωνία μαζί με το πολιτικό σύστημα ή θα προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα ή ξανά θα γίνει δέσμια των κινδύνων για νέες περιπέτειες.

Αρτεμάκης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr    

Ορισμένα Μηνύματα των τριπλών εκλογών της περασμένης Κυριακής

Η Ευρώπη μας,  ευρωεκλογές 2014

Ø  Θρίαμβος του Δημοκρατικού Κόμματος στην Ιταλία του Ματέο Ρεντσι.

Ø  Κατάθλιψη στη Γαλλία, πρώτο κόμμα το Front National της Marine Le Pen

Ø  Κυριαρχία των ευρωσκεπτικιστών του κόμματος Ukip του N. Farage, έτσι και αλλιώς αιώνιων ευρωσκεπτικιστών Αγγλων πέρα του στενού της Μάγχης.

Ø  Διατηρεί την πρωτιά στη Γερμανία το κόμμα της Μέρκελ με απώλειες σε σχέση με τις τελευταίες πολιτικές εκλογές, με δεύτερο τους Σοσιαλιστές του SPD.

Ø  Το ξενοφοβικό κόμμα Pw του Geert Wilders, τελικά δεύτερο στη τελική κατάταξη, στην Ολλανδία.

Ø  Άνοδος των εθνικιστών στην Αυστρία που καταγράφεται τρίτο κόμμα, ενώ στη Δανία το αντιμεταναστευτικό κόμμα Danish People Party είναι πρώτο.

Ø  Πρωτιά στην Ελλάδα του «πρίγκιπα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς Τσίπρα», όπως έγγραψε ξένο έντυπο. Όμως οι επιδώσεις του κόμματος που ήταν επικεφαλής και υποψήφιος για την προεδρία της επιτροπής του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, φαίνεται να είναι κάτω από τις έδρες που του δίνανε οι δημοσκοπήσεις. Η «ανατροπή» στην Ελλάδα δεν φαίνεται πιθανή, άρα και η εξαγωγή της στην Ευρώπη, είναι πολύ χλωμή!!

Η Περιφέρεια Κρήτης, εκλογές 2014

Για δεύτερη φορά επιδοκιμάστηκε για την περιφέρεια Κρήτης ο συνδυασμός «Κρήτη Πρώτη Δύναμη – Αρναουτάκης Στάυρος» .

Η Κρήτη συνεχίζει και παραμένει μια από τις πιο δυναμικές Περιφέρειες της χώρας.

Αναμφίβολη αιτία είναι ότι ο στρατηγικός τομέας της οικονομίας της είναι ο Τουρισμός, ο οποίος λόγω συγκυρίας διέρχεται μια δυναμική περίοδο αύξησης των αφίξεων, λόγω των γεωπολιτικών προβλημάτων που έχουν προκύψει στην γύρω περιοχή μας. Πολιτική αστάθεια στην Τουρκία, Αίγυπτο, Τυνησία, Μαρόκο, εμφύλιος πόλεμος στη Συρία – Λιβύη. Αυτό δεν πρέπει να αφήνει εκτός εικόνας, ότι και η Κρήτη αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα όσον αφορά στο παραγωγικό της πρότυπο. Θα έλεγα λοιπόν ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της νέας περιφερειακής αρχής είναι και ο μεσομακροπρόθεσμος στρατηγικός σχεδιασμός της περιφέρειας της Κρήτης για το μέλλον της.

Ο Τουρισμός μπορεί να παραμένει η ατμομηχανή της ανάπτυξης, όμως εκτός της ανάγκης διαφοροποίησης του τουριστικού προϊόντος και της προώθησης των εναλλακτικών μορφών και του Πράσινου Τουρισμού αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των περιοχών του νησιού, υπάρχει και ανάγκη δημιουργίας ανάπτυξης  σταθερής παραγωγικής βάσης  και απασχόλησης. Αυτό σημαίνει ενίσχυση του πρωτογενή τομέα και του μεταποιητικού αγροτοδιατροφικού κλάδου. Η Κρήτη λόγω μικροκλίματος μπορεί να αποτελέσει  σημαντικό τροφοδότη των αγορών της Ευρώπης σε προϊόντα βιολογικής γεωργίας και μικρής ζωικής παραγωγής, τυποποίησης και συσκευασίας τους.

Πιστεύω ότι καθήκον της νέας περιφερειακής αρχής, αλλά ιδιαίτερα των Χανιωτών περιφερειακών συμβούλων, είναι η ανάληψη μιας πρωτοβουλίας σε επίπεδο Περιφέρειας που θα καταλήγει σε θεματικά αναπτυξιακά συνέδρια ανά Νομό, με βάση και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα τους, από τα οποία θα προέλθουν συγκεκριμένες προτάσεις, μέσα από διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους, τοπικούς -περιφερειακούς θεσμούς και τους πολίτες της Κρήτης, για το στρατηγικό σχέδιο και το μέλλον του νησιού.

Ο Δήμος μας, εκλογές 2014

Ο Δήμος Χανίων γύρισε σελίδα. Καλό κουράγιο στην νέα Δημοτική Αρχή και στο νέο Δήμαρχο της πόλης μας.

Η διοίκηση του μητροπολιτικού μας Δήμου, απαιτεί πάνω από όλα : δημοκρατικότητα,  συμμετοχή, συμφωνία μεταξύ κοινωνικών εταίρων – δημοτικών παρατάξεων – κοινωνίας των πολιτών.

Η περίοδος που διανύουμε είναι δύσκολη για την χώρα και το τόπο μας.

Η συμφωνία και η συνεννόηση αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους, για την αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα της νέας δημοτικής αρχής.

Δείγματα ικανότητας να διαχειριστεί αυτούς τους παράγοντες έχει δώσει με τις πράξεις του και την συμμετοχή του στα κοινά εδώ και πολλά χρόνια ο νέος Δήμαρχος. Γνήσιο γέννημα -θρέμμα της τοπικής κοινωνίας των Χανίων.

Εύχομαι για το καλό της πόλης μας αλλά και του Δήμου συνολικά, καλή επιτυχία στο νέο Δήμαρχο και στη νέα Δημοτική Αρχή.

Ο Δήμος να διοικηθεί με βάση την «νέα αντίληψη» που αποτέλεσε και το βασικό σύνθημα της παράταξης «Ενεργών Πολιτών», νικητών στις εκλογές για το Δήμο μας.    

Αρτεμακης Μιχάλης

artemakism@ameksa.gr